غزليات حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٣

484 [ اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآيى ]

484 [ اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآيى ]

484 [ اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآيى ]

1 اى دل گر از آن چاه زنخدان بدرآيى * هرجا كه روى ، زود پشيمان بدرآيى

2 شايد كه به آبى فلكت دست نگيرد * گر تشنه‌لب ، از چشمه حيوان بدرآيى

3 هشدار ، كه گر وسوسهء نفس كنى گوش * آدم صفت از روضهء رضوان بدرآيى

4 جان مىدهم از حسرت ديدار تو چون صبح * باشد كه چو خورشيد درخشان بدرآيى

5 چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت * كز غنچه چو گل خرّم و خندان بدرآيى

6 در تيره‌شب هجر تو جانم به لب آمد * وقتست كه همچون مه تابان بدرآيى

7 بر خاك درت بسته‌ام از ديده دو صد جوى * تا بو كه تو چون سرو خرامان بدرآيى

8 « حافظ » مكن انديشه كه آن يوسف مهروى * بازآيد و از كلبهء احزان بدرآيى