منية المريد ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠
پس از مقابلهء با اصل
ضبط اسمائى كه موقع اشتباه است لازم دانسته ، زيرا آنها سماعى است و منحصر بشنيدن از عرب است گرچه ضبط آنها در حاشيه چندان مورد توجه نباشد ليكن براى دفع اشتباه مضبوط شود ، ويژه هرگاه خط ريز نوشته شده باشد و سطور كاغذ تنگ باشد ، هرگاه اين موضوع را در حاشيه عملى نمود ذيل او بنويسد ، فيها بيان يا حرف ( ن ) را رقمى كند
به طورىكه استفاده شده عادت بر اين جارى بوده كه در ضبط حروف معجمه به نقطهء تنها اكتفا ميكردند و براى حروف مهمله طرقى را معين نموده بودند .
اول : عدم تعرض و تنها اهمال ( بىنقطه بودن ) را نشانه قرار دهد ليكن اين موضوع به نظر گروهى از علما صحيح نيست زيرا گاهى حروف نقطه‌دار بر اثر غفلت به بىنقطه اشتباه مىشود .
دوم : در زير حرف بىنقطه به همان اندازه كه بالاى حرف نقطه دار نقطه ميگذارد ، بگذارد ، در نتيجه ، زير راء و دال يك نقطه بگذارد و در زير سين سه نقطه قرار بدهد ليكن در ميان حروف مهمله ، حاء مهمله از اين حكم براى اشتباه بجيم استثناء شده .
سوم : مانند همان حرف بىنقطه را منفردا بنويسد ليكن بهتر آنست كه در زير آن حرف مهمله كوچكى نويسند .
چهارم : بر زبر حرف مهمله شكل كوچكى هلالى يا مانند ريزه‌قلمى كه بر پشت افتاده ترسيم كنند ،
پنجم : بر فراز مهمله خط كوچكى بكشند البته اين موضوع در بسيارى از كتب قديمه موجود است ليكن بر اثر خفا ، مورد توجه همگان واقع نشده .
از جمله امورى كه در باب ضبط حروف مراعات شده همانست كه