منية المريد ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٩
مناظره و خشمگينى
اول : هرگاه مردم را به‌بينند شادمان و خرم شوند .
دوم : هرگاه تنها باشند و كسى نباشد كه خود را پسنديده قلمداد كنند كاهل باشند .
سوم : دوست دارند در همه كارهايشان مردم ايشان را سپاسگزارى كرده و پسنديده دانند .
مناظره و خشمگينى
مناظره و خشمگينى
سومين - آفت مناظره خشمگينى است .
بديهى است : شخص مناظره‌كار هيچوقت از اين صفت ناپسند دور نيست و بيشتر اوقات با او همراه است ويژه هرگاه گفتهء او را رد كنند و به گفتارش اعتراض وارد آورده برهانش را در انظار مردم بىمغز انگارند اين شخص در چنين هنگامى ناگزير است كه خشمگين شود .
البته خشمش ، گاهى بجاست ، و هنگامى بىموقع است ، از آن طرف خدا و رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم از خشم و غضبى كه بهر نحو اتفاق افتد بدگوئى كرده و بسيار وعدهء شر داده‌اند .
خدا ( در سوره فتح آيه بيست و ششم ) ميفرمايد : إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ ، خداوند در اين آيه مذمت فرموده از كفارى كه تظاهر بغيرت ميكنند با آنكه سرچشمهء غيرت آنها از روى خشم بوده ، و از آن طرف پيروان حق را سپاسگزارى ميفرمايد كه سكينت و آرامش را به آنها ارزانى داشته .
عكرمه در ذيل آيه سى و چهارم سورهء آل عمران ) سَيِّداً وَ حَصُوراً گفته سيد كسى است كه خشم و غضب بر او چيره نگردد و تحت تأثير اين صفت ناپسند درنيايد .
روايت شده مردى خدمت پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم مشرف شد عرض كرد