منية المريد ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

راه پرسش

همانا نتيجهء او جز ملكهء ناپسند و طبيعت خبيثى نباشد ، از آن طرف مستوجب سرزنش خداى عز و جل قرار مىگيرد ، باضافه در اين عمل بزه‌كارى چندى را مرتكب گرديده ، آزار مخاطب و هم‌صحبت او ، جاهل شمردن او ، بدگوئى نسبة به او ، سپاسگزارى و پاكدامنى از نفس خود ، تمام اين مذكورات گناهان محكم و عيوبى است كه : در جاى خود از سنة مطهره بازداشت شده ، در عين حال مجادل بيچاره در زندگى خود مشوش و آشفته‌خاطر است ، زيرا تو بر آدم نادانى فخريه نكنى جز اينكه از او به تو آزارى برسد ؛ و مباهات نكنى بر شخص بردبارى مگر كه او دشمن تو گردد ، روى اين زمينه خداى متعال تحريم مراء و جدال را بر زبان پيمبران و ائمه عليهم السلام جارى فرموده .

حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود : با برادر خودت مزاح و خوشمزگى مكن ، و به او مباهات مفروش ، و وعدهء مده كه وفا نميكنى .

و فرمود « 1 » : جدل مكنيد ، زيرا حكمتش را نميدانيد ، و از آفاتش مأمون نميباشيد .

و فرمود : هركس در عين حالى كه حق‌گوست ، ترك جدل كند در اعلاء بهشت خانهء از جهة او بنيان شود ، و هركه ترك جدل كند با آنكه باطل ميگويد ، قصرى در كنار بهشت به او عطا شود .

ام سلمه گويد : حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود : نخستين پيمانى كه خداى متعال بعد از منع از پرستش بتان و آشاميدن شراب با من بميان آورد و مرا از او بازداشت فرمود ، نزاع و جدال با مردان بود .

( 1 ) شاعرى گفته فاياك اياك المراء فانه * الى الشر دعاء و للشر جالب