ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٤٨

500 [ ما پيش خاك پاى تو صد رو نهاده‌ايم ]

2 / 354

498 [ مژده اى دل كه مسيحا نفسى مىآيد ]

498 [ مژده اى دل كه مسيحا نفسى مىآيد ]

/ ق / « * » 235 1

مژده اى دل كه مسيحا نفسى مىآيد * كه ز انفاس خوشش بوى كسى مىآيد

1 2

از غم هجر مكن ناله و فرياد كه دوش * زده‌ام فالى و فريادرسى مىآيد

2 3

ز آتش وادى ايمن نه منم خرّم و بس * موسى آنجا به اميد قبسى مىآيد

3 4

هيچ‌كس نيست كه در كوى تواش كارى نيست * هركس آنجا به طريق هوسى مىآيد

4 5

كس ندانست كه منزلگه معشوق كجاست * اين قدر هست كه بانگ جرسى مىآيد

5 6

دوست را گر سر پرسيدن بيمار غم است * گو بران خوش كه هنوزش نفسى مىآيد

6 7

خبر بلبل اين باغ بپرسيد كه من * ناله‌اى مىشنوم كز قفسى مىآيد

7 8

يار دارد سر آزردن حافظ ياران * شاهبازى به شكار مگسى مىآيد

8

499 [ جانا ترا كه گفت كه احوال ما مپرس ]

499 [ جانا ترا كه گفت كه احوال ما مپرس ]

/ ق / « * » 264 1

جانا ترا كه گفت كه احوال ما مپرس * بيگانه گرد و قصّهء هيچ آشنا مپرس

1 2

زانجا كه لطف شامل و خلق كريم تست * جرم نكرده عفو كن و ماجرا مپرس

2 3

خواهى كه روشنت شود اسرار درد عشق * از شمع پرس قصّه ز باد صبا مپرس

3 4

هيچ آگهى ز عالم درويشيش نبود * آن‌كس كه با تو گفت كه درويش را مپرس

4 5

از دلق‌پوش صومعه نقد طلب مجوى * يعنى ز مفلسان سخن كيميا مپرس

5 6

در دفتر طبيب خرد باب عشق نيست * اى دل به درد خو كن و نام دوا مپرس

6 7

ما قصّهء سكندر و دارا نخوانده‌ايم * از ما به‌جز حكايت مهر و وفا مپرس

7 8

حافظ رسيد موسم گل معرفت مگوى * درياب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس

8

500 [ ما پيش خاك پاى تو صد رو نهاده‌ايم ]

500 [ ما پيش خاك پاى تو صد رو نهاده‌ايم ]

/ ق / « * » 357 1

ما پيش خاك پاى تو صد رو نهاده‌ايم * روى و رياى خلق به يكسو نهاده‌ايم

1 2

ننهاده‌ايم بار جهان بر دل ضعيف * وين كار و بار بسته به يك مو نهاده‌ايم

2 3

طاق و رواق مدرسه و قال و قيل فضل * در راه جام و ساقى مهرو نهاده‌ايم

3 4

ما ملك عافيت نه به لشكر گرفته‌ايم * ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ايم

4 5

تا سحر چشم يار چه بازى كند كه ما * بنياد بر كرشمهء جادو نهاده‌ايم

5 6

بىناز نرگسش سر سودائى از ملال * همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ايم

6 7

بر بوى عيد وصل چو نظّارگان ماه * چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ايم

7 8

گويند حافظا دل سرگشته‌ات كجاست * در حلقه‌هاى آن خم گيسو نهاده‌ايم

8


* . قزوينى - غنى اين غزلها را ندارد .