ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى )
- المؤلف: شمس الدين حافظ
- الوفاة: 792
- القسم: الأخلاق والعرفان
- الناشر: زوار - تهران
فهرس الكتاب
- [ مقدمه ]
- [ مقدمه گردآورنده ]
- توضيح
- شهر خالى است ز عشّاق
- جمع‌بندى
- شرح حال اينجانب محمّد بن عبد الوهاب قزوينى
- به هر الفى ، الف قدّى برآيد [ دكتر قاسم غنى ]
- سال شمار زندگى و آثار علّامه ، محمّد قزوينى
- در رثاى محمّد قزوينى « * »
- طبيب اديب [ على اكبر فياض ]
- فهرست مندرجات كتاب
- فهرست غزليّات
- مقدّمهء مصحح بقلم محمّد قزوينى
- فهرست نسخى كه در تصحيح اين كتاب به كار برده‌ايم
- [ اول ] نسخهء خ
- [ اغلاط فاحشهء اصل نسخه خطّى « خ » و مذكور در چاپ « خلخالى » ]
- تنبيه 1
- صورت بعضى اغلاطى كه در متن چاپى آقاى خلخالى در حين طبع روى داده ولى در اصل نسخهء خطّى ايشان از آن اغلاط اثرى نيست :
- [ حذف واو عاطفه ]
- [ حذف واو عاطفه از مواضعى كه وجود آن لازمست ]
- تنبيه 2
- تنبيه 3
- دوّم نسخهء « نخ »
- سوّم نسخهء ر
- چهارم نسخهء ق
- تنبيه
- پنجم نسخهء ل
- ششم نسخهء م
- هفتم نسخهء س
- هشتم نسخهء ى
- نهم نسخهء تقوى شمارهء 1
- تنبيه 1
- تنبيه 2
- دهم نسخهء تقوى شمارهء 2
- يازدهم نسخهء حن
- دوازدهم نسخهء هندى
- سيزدهم نسخهء نوّاب
- چهاردهم نسخهء دبير خاقان
- پانزدهم نسخهء باء
- شانزدهم نسخهء الف
- هفدهم نسخهء سپه
- هجدهم نسخهء ملك
- تنبيه 1
- تنبيه 2
- تنبيه 3
- مقدّمهء جامع ديوان حافظ
- قصايد
- ( تنبيه )
- 1 - قصيده در مدح شاه شجاع - 1
- 2 - قصيده در مدح قوام الدّين محمّد صاحب عيار « ( 1 ) » - 2 وزير شاه شجاع
- 3 - قصيده در مدح شاه شيخ ابو اسحاق « ( 5 ) » - 3
- ديوان خواجه شمس الدّين محمّد حافظ شيرازى
- 1 [ الا يا ايّها السّاقى ادر كاسا و ناولها ] « 119 »
- 2 [ صلاح كار كجا و من خراب كجا ] « 112 »
- 3 [ اگر آن ترك شيرازى بدست آرد دل ما را ] « 113 »
- 4 [ صبا بلطف بگو آن غزال رعنا را ] « 104 »
- 5 [ دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را ] « 110 »
- 6 [ به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را ] « 108 »
- 7 [ صوفى بيا كه آينه صافيست جام را ] « 109 »
- 8 [ ساقيا برخيز و درده جام را ] « 108 »
- 9 [ رونق عهد شبابست دگر بستان را ] « 109 »
- 10 [ دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما ] « 112 »
- 11 [ ساقى بنور باده برافروز جام ما ] « 110 »
- 12 [ اى فروغ ماه حسن از روى رخشان شما ] « 104 » « 105 »
- 13 [ مىدمد صبح و كلّه بست سحاب ] « 103 »
- 14 [ گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ] « 104 »
- 15 [ اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ] « 106 »
- 16 [ خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ] « 110 »
- 17 [ سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ] « 108 »
- 18 [ ساقيا آمدن عيد مبارك بادت ] « 109 »
- 19 [ اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست ] « 107 »
- 20 [ روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست ] « 109 »
- 21 [ دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست ]
- 22 [ چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست ] « 110 »
- 23 [ خيال روى تو در هر طريق همره ماست ]
- 24 [ مطلب طاعت و پيمان و صلاح از من مست ] « 106 »
- 25 [ شكفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست ]
- 26 [ زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست ]
- 27 [ در دير مغان آمد يارم قدحى در دست ]
- 28 [ بجان خواجه و حقّ قديم و عهد درست ]
- 29 [ ما را ز خيال تو چه پرواى شرابست ]
- 30 [ زلفت هزار دل به يكى تاره‌مو ببست ]
- 31 [ آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشبست ]
- 32 [ خدا چو صورت ابروى دلگشاى تو بست ]
- 33 [ خلوت‌گزيده را به تماشا چه حاجتست ]
- 34 [ رواق منظر چشم من آشيانهء تست ]
- 35 [ برو به كار خود اى واعظ اين چه فريادست ]
- 36 [ تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست ]
- 37 [ بيا كه قصر امل سخت سست‌بنيادست ]
- 38 [ بىمهر رخت روز مرا نور نماندست ]
- 39 [ باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست ]
- 40 [ المنّة للّه كه در ميكده بازست ]
- 41 [ اگر چه باده فرح‌بخش و باد گل‌بيزست ]
- 42 [ حال دل با تو گفتنم هوس است ]
- 43 [ صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت ياران خوشست ]
- 44 [ كنون‌كه بر كف گل جام بادهء صافست ]
- 45 [ درين زمانه رفيقى كه خالى از خللست ]
- 46 [ گل در بر و مى در كف و معشوق به كامست ]
- 47 [ به كوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]
- 48 [ صوفى از پرتو مى راز نهانى دانست ]
- 49 [ روضهء خلد برين خلوت درويشانست ] « 103 »
- 50 [ به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتن است ]
- 51 [ لعل سيراب به خون تشنه لب يار منست ]
- 52 [ روزگاريست كه سوداى بتان دين منست ]
- 53 [ منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست ] « 105 »
- 54 [ ز گريه مردم چشمم نشسته در خونست ]
- 55 [ خم زلف تو دام كفر و دينست ]
- 56 [ دل سراپردهء محبّت اوست ] « 102 »
- 57 [ آن سيه‌چرده كه شيرينى عالم با اوست ] « 103 »
- 58 [ سر ارادت ما و استان حضرت دوست ]
- 59 [ دارم اميد عاطفتى از جناب دوست ]
- 60 [ آن پيك نامور كه رسيد از ديار دوست ] « 104 »
- 61 [ صبا اگر گذرى افتدت به كشور دوست ] « 104 »
- 62 [ مرحبا اى پيك مشتاقان بده پيغام دوست ] « 103 »
- 63 [ روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست ]
- 64 [ اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست ]
- 65 [ خوش‌تر ز عيش و صحبت و باغ و بهار چيست ]
- 66 [ بنال بلبل اگر با منت سر ياريست ]
- 67 [ يا رب اين شمع دل‌فروز ز كاشانهء كيست ] « 101 »
- 68 [ ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست ]
- 69 [ كس نيست كه افتادهء آن زلف دو تا نيست ]
- 70 [ مردم ديدهء ما جز به رخت ناظر نيست ] « 104 »
- 71 [ زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست ]
- 72 [ راهيست راه عشق كه هيچش كناره نيست ] « 108 »
- 73 [ روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست ]
- 74 [ حاصل كارگه كون و مكان اين‌همه نيست ] « 111 »
- 75 [ خواب آن نرگس فتّان تو بىچيزى نيست ]
- 76 [ جز آستان توام در جهان پناهى نيست ]
- 77 [ بلبلى برگ گلى خوش‌رنگ در منقار داشت ] « 107 »
- 78 [ ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت ]
- 79 [ كنون‌كه مىدمد از بوستان نسيم بهشت ]
- 80 [ عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
- 81 [ صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ]
- 82 [ آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]
- 83 [ گر ز دست زلف مشكينت خطائى رفت رفت ]
- 84 [ ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت ]
- 85 [ شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]
- 86 [ ساقى بيا كه يار ز رخ پرده برگرفت ]
- 87 [ حسنت باتّفاق ملاحت جهان گرفت ]
- 88 [ شنيده‌ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت ]
- 89 [ يا رب سببى ساز كه يارم به سلامت ]
- 90 [ اى هدهد صبا به سبا مىفرستمت ] « 103 »
- 91 [ اى غايب از نظر به خدا مىسپارمت ] « 101 »
- 92 [ مير من خوش مىروى كاندر سر و پا مىرمت ] « 101 »
- 93 [ چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت ] « 102 »
- 94 [ زان يار دل‌نوازم شكريست با شكايت ] « 104 »
- 95 [ مدامم مست مىدارد نسيم جعد گيسويت ] « 106 »
- 96 [ درد ما را نيست درمان الغياث ] « 107 »
- 97 [ توئى كه بر سر خوبان كشورى چون تاج ] « 102 »
- 98 [ اگر بمذهب تو خون عاشقست مباح ] « 103 » « * »
- 99 [ دل من در هواى روى فرّخ ] « 104 »
- 100 [ دى پير مىفروش كه ذكرش بخير باد ] « 102 »
- 101 [ شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد ]
- 102 [ دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد ] « 104 »
- 103 [ روز وصل دوستداران ياد باد ]
- 104 [ جمالت آفتاب هر نظر باد ] « 103 »
- 105 [ صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد ] « 105 »
- 106 [ تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد ] « 106 »
- 107 [ حسن تو هميشه در فزون باد ] « 101 »
- 108 [ خسروا گوى فلك در خم چوگان تو باد ] « 103 »
- 109 [ ديرست كه دلدار پيامى نفرستاد ] « 104 »
- 110 [ پيرانه‌سرم عشق جوانى به سر افتاد ] « 102 »
- 111 [ عكس روى تو چو در آينهء جام افتاد ] « 103 »
- 112 [ آنكه رخسار ترا رنگ گل و نسرين داد ] « 106 »
- 113 [ بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ] « 102 »
- 114 [ هماى اوج سعادت به دام ما افتد ] « 103 »
- 115 [ درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد ] « 102 »
- 116 [ كسى كه حسن و خط دوست در نظر دارد ] « 105 »
- 117 [ دل ما بدور رويت ز چمن فراغ دارد ] « 106 »
- 118 [ آن‌كس كه بدست جام دارد ] « 105 »
- 119 [ دلى كه غيب‌نمايست و جام جم دارد ] « 107 »
- 120 [ بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايه‌بان دارد ] « 108 »
- 121 [ هرآن‌كو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ] « 107 »
- 122 [ هرآن‌كه جانب اهل خدا نگه دارد ] « 103 »
- 123 [ مطرب عشق عجب ساز و نوائى دارد ] « 103 »
- 124 [ آنكه از سنبل او غاليه تابى دارد ] « 104 »
- 125 [ شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد ]
- 126 [ جان بىجمال جانان ميل جهان ندارد ] « 106 »
- 127 [ روشنى طلعت تو ماه ندارد ] « 107 »
- 128 [ نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ] « 104 »
- 129 [ اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ] « 109 »
- 130 [ سحر بلبل حكايت با صبا كرد ] « 104 »
- 131 [ بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ] « 105 »
- 132 [ به آب روشن مى عارفى طهارت كرد ] « 102 »
- 133 [ صوفى نهاد دام و سر حقّه باز كرد ] « 103 »
- 134 [ بلبلى خون دلى خورد و گلى حاصل كرد ] « 104 »
- 135 [ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد ] « 103 »
- 136 [ دست در حلقهء آن زلف دو تا نتوان كرد ] « 104 »
- 137 [ دل از من برد و روى از من نهان كرد ] « 104 »
- 138 [ رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد ] « 101 »
- 139 [ دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ] « 102 »
- 140 [ ديدى اى دل كه غم عشق دگربار چه كرد ] « 104 »
- 141 [ دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ] « 105 »
- 142 [ سالها دل طلب جام جم از ما مىكرد ] « 105 »
- 143 [ به سرّ جام جم آنگه نظر توانى كرد ] « 105 »
- 144 [ ياد باد آنكه ز ما وقت سفر ياد نكرد ] « 104 »
- 145 [ چه مستيست ندانم كه رو به ما آورد ] « 105 »
- 146 [ صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد ] « 105 »
- 147 [ نسيم باد صبا دوشم آگهى آورد ] « 103 »
- 148 [ يارم چو قدح بدست گيرد ]
- 149 [ دلم جز مهر مهرويان طريقى برنمىگيرد ] « 103 »
- 150 [ ساقى ار باده ازين دست بجام اندازد ] « 107 »
- 151 [ دمى با غم به سر بردن جهان يكسر نمىارزد ] « 106 »
- 152 [ در ازل پرتو حسنت ز تجلّى دم زد ] « 107 »
- 153 [ سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد ] « 105 »
- 154 [ راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد ] « 110 »
- 155 [ اگر روم ز پيش فتنها برانگيزد ] « 101 »
- 156 [ بحسن و خلق و وفا كس بيار ما نرسد ] « 102 »
- 157 [ هركه را با خط سبزت سر سودا باشد ] « 102 »
- 158 [ من و انكار شراب اين چه حكايت باشد « 103 » ]
- 159 [ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ] « 103 »
- 160 [ خوشست خلوت اگر يار يار من باشد ] « 104 »
- 161 [ كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد ] « 105 »
- 162 [ خوش آمد گل و زان خوش‌تر نباشد ]
- 163 [ گل بىرخ يار خوش نباشد ] « 103 »
- 164 [ نفس باد صبا مشك‌فشان خواهد شد ] « 104 »
- 165 [ مرا مهر سيه‌چشمان ز سر بيرون نخواهد شد ] « 103 »
- 166 [ روز هجران و شب فرقت يار آخر شد ] « 104 » « 102 »
- 167 [ ستارهء بدرخشيد و ماه مجلس شد ] « 104 »
- 168 [ گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد ] « 103 » « 104 »
- 169 [ يارى اندر كس نمىبينيم ياران را چه شد ]
- 170 [ زاهد خلوت‌نشين دوش به ميخانه شد ] « 104 » « 105 »
- 171 [ دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد ] « 103 »
- 172 [ عشق تو نهال حيرت آمد ] « 102 »
- 173 [ در نمازم خم ابروى تو با ياد آمد ] « 104 »
- 174 [ مژده اى دل كه دگر باد صبا بازآمد ] « 106 »
- 175 [ صبا به تهنيت پير مىفروش آمد ] « 107 »
- 176 [ سحرم دولت بيدار ببالين آمد ] « 103 »
- 177 [ نه هركه چهره برافروخت دلبرى داند ] « 107 »
- 178 [ هركه شد محرم دل در حرم يار بماند ] « 108 »
- 179 [ رسيد مژده كه ايّام غم نخواهد ماند ] « 109 »
- 180 [ اى پستهء تو خنده زده بر حديث قند ] « 106 »
- 181 [ بعد ازين دست من و دامن آن سرو بلند ] « 103 »
- 182 [ حسب حالى ننوشتى و شد ايّامى چند ] « 104 »
- 183 [ دوش وقت سحر از غصّه نجاتم دادند ] « 103 » « 104 »
- 184 [ دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند ] « 105 » « 106 »
- 185 [ نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند ] « 103 »
- 186 [ گر مىفروش حاجت رندان روا كند ] « 109 »
- 187 [ دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند ] « 110 »
- 188 [ مرا برندى و عشق آن فضول عيب كند ] « 103 »
- 189 [ طاير دولت اگر باز گذارى بكند ] « 104 » « 105 »
- 190 [ كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند ] « 106 »
- 191 [ آن كيست كز روى كرم با ما وفادارى كند ] « 102 »
- 192 [ سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند ] « 103 »
- 193 [ در نظربازى ما بىخبران حيرانند ] « 102 »
- 194 [ سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند ] « 105 »
- 195 [ غلام نرگس مست تو تاج‌دارانند ] « 107 »
- 196 [ آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند ] « 108 »
- 197 [ شاهدان گر دلبرى زينسان كنند ] « 106 »
- 198 [ گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند ] « 107 »
- 199 [ واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند ] « 102 »
- 200 [ دانى كه چنگ و عود چه تقرير مىكنند ]
- 201 [ شراب بىغش و ساقىّ خوش دو دام رهند ] « 103 »
- 202 [ بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند ] « 105 »
- 203 [ سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ] « 106 »
- 204 [ ياد باد آنكه نهانت نظرى با ما بود ] « 107 »
- 205 [ تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود ] « 102 »
- 206 [ پيش ازينت بيش ازين انديشهء عشّاق بود ]
- 207 [ ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود ] « 104 »
- 208 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود « 103 » ]
- 209 [ قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود ] « 104 »
- 210 [ دوش در حلقهء ما قصّهء گيسوى تو بود ] « 105 »
- 211 [ دوش مىآمد و رخساره برافروخته بود ] « 103 »
- 212 [ يك‌دو جامم دى سحرگه اتّفاق افتاده بود ] « 104 »
- 213 [ گوهر مخزن اسرار همانست كه بود ] « 103 »
- 214 [ ديدم به خواب خوش كه بدستم پياله بود ] « 104 »
- 215 [ به كوى ميكده يا رب سحر چه مشغله بود ] « 104 »
- 216 [ آن يار كزو خانهء ما جاى پرى بود ] « 105 »
- 217 [ مسلمانان مرا وقتى دلى بود ] « 102 »
- 218 [ در ازل هر كو بفيض دولت ارزانى بود ] « 106 »
- 219 [ كنون‌كه در چمن آمد گل از عدم بوجود ] « 107 »
- 220 [ از ديده خون دل همه بر روى ما رود ] « 103 »
- 221 [ چو دست بر سر زلفش زنم بتاب رود ] « 103 »
- 222 [ از سر كوى تو هر كو به ملالت برود ] « 104 »
- 223 [ هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود ] « 102 »
- 224 [ خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ] « 103 »
- 225 [ ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ] « 104 »
- 226 [ ترسم كه اشك در غم ما پرده‌در شود ] « 102 »
- 227 [ گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ] « 102 »
- 228 [ گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ] « 103 »
- 229 [ بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد ] « 101 »
- 230 [ اگر به بادهء مشكين دلم كشد شايد ]
- 231 [ گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآيد ] « 102 »
- 232 [ بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ] « 105 »
- 233 [ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ] « 106 »
- 234 [ چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ] « 104 »
- 235 [ زهى خجسته زمانى كه يار بازآيد ] « 102 »
- 236 [ اگر آن طاير قدسى ز درم بازآيد ] « 103 »
- 237 [ نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد ] « 102 » « 103 » « 104 »
- 238 [ جهان بر ابروى عيد از هلال وسمه كشيد ]
- 239 [ رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد ] « 108 »
- 240 [ ابر آذارى برآمد باد نوروزى وزيد ] « 113 »
- 241 [ معاشران ز حريف شبانه ياد آريد ] « 101 »
- 242 [ بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد ] « 102 »
- 243 [ بوى خوش تو هركه ز باد صبا شنيد « 107 » ]
- 244 [ معاشران گره از زلف يار باز كنيد ] « 108 »
- 245 [ الا اى طوطى گوياى اسرار ] « 109 »
- 246 [ عيدست و آخر گل و ياران در انتظار ] « 108 » « 109 »
- 247 [ صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار ] « 105 »
- 248 [ اى صبا نكهتى از كوى فلانى به من آر ] « 102 »
- 249 [ اى صبا نكهتى از خاك ره يار بيار ] « 103 »
- 250 [ روى بنماى و وجود خودم از ياد ببر ]
- 251 [ شب وصلست و طى شد نامهء هجر ] « 104 »
- 252 [ گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر ] « 105 »
- 253 [ اى خرّم از فروغ رخت لاله‌زار عمر ] « 102 »
- 254 [ ديگر ز شاخ سرو سهى بلبل صبور ] « 104 »
- 255 [ يوسف گم‌گشته بازآيد بكنعان غم مخور ] « 105 »
- 256 [ نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير ] « 104 »
- 257 [ روى بنما و مرا گو كه ز جان دل برگير ] « 105 »
- 258 [ هزار شكر كه ديدم بكام خويشت باز ] « 102 »
- 259 [ منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز ] « 101 »
- 260 [ اى سرو ناز حسن كه خوش مىروى به ناز ] « 102 »
- 261 [ درآ كه در دل‌خسته خسته توان درآيد باز ] « 101 »
- 262 [ حال خونين‌دلان كه گويد باز ]
- 263 [ بيا و كشتى ما در شط شراب انداز ] « 105 »
- 264 [ خيز و در كاسهء زر آب طربناك انداز ] « 102 »
- 265 [ برنيامد از تمنّاى لبت كامم هنوز ] « 103 »
- 266 [ دلم رميدهء لولىوشيست شورانگيز ] « 106 »
- 267 [ اى صبا گر بگذرى بر ساحل رود ارس ] « 108 »
- 268 [ گل‌عذارى ز گلستان جهان ما را بس ] « 104 »
- 269 [ دلا رفيق سفر بخت نيك‌خواهت بس ] « 105 »
- 270 [ درد عشقى كشيده‌ام كه مپرس ] « 103 »
- 271 [ دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس ] « 104 »
- 272 [ بازآى و دل تنگ مرا مونس جان باش ] « 106 »
- 273 [ اگر رفيق شفيقى درست‌پيمان باش ] « 106 »
- 274 [ بدور لاله قدح گير و بىريا مىباش ] « 107 »
- 275 [ صوفى گلى به چين و مرقّع به خار بخش ] « 108 »
- 276 [ باغبان گر پنج‌روزى صحبت گل بايدش ] « 106 »
- 277 [ فكر بلبل همه آنست كه گل شد يارش ] « 107 »
- 278 [ شراب تلخ مىخواهم كه مردافكن بود زورش ] « 105 »
- 279 [ خوشا شيراز و وضع بىمثالش ] « 102 »
- 280 [ چو برشكست صبا زلف عنبرافشانش ] « 103 »
- 281 [ يا رب اين نوگل خندان كه سپردى به منش ] « 104 »
- 282 [ ببرد از من قرار و طاقت و هوش ]
- 283 [ سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش ] « 103 »
- 284 [ هاتفى از گوشهء ميخانه دوش ] « 105 »
- 285 [ در عهد پادشاه خطابخش جرم‌پوش ] « 105 »
- 286 [ دوش با من گفت پنهان كاردانى تيزهوش ] « 106 »
- 287 [ اى همه شكل تو مطبوع و همه جاى تو خوش ] « 107 »
- 288 [ كنار آب و پاى بيد و طبع شعر و يارى خوش ] « 105 »
- 289 [ مجمع خوبى و لطفست عذار چو مهش ] « 106 »
- 290 [ دلم رميده شد و غافلم من درويش ] « 108 »
- 291 [ ما آزموده‌ايم درين شهر بخت خويش ] « 103 »
- 292 [ قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع ] « 104 »
- 293 [ بامدادان كه ز خلوتگه كاخ ابداع ] « 105 »
- 294 [ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع ] « 103 »
- 295 [ سحر به بوى گلستان دمى شدم در باغ ] « 101 » « * » / خ /
- 296 [ طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به كف ] « 107 »
- 297 [ زبان خامه ندارد سر بيان فراق ] « 108 »
- 298 [ مقام امن و مى بىغش و رفيق شفيق ] « 104 »
- 299 [ اگر شراب خورى جرعهء فشان بر خاك ] « 104 »
- 300 [ هزار دشمنم ار مىكنند قصد هلاك ] « 103 »
- 301 [ اى دل ريش مرا با لب تو حقّ نمك ] « 104 »
- 302 [ خوش‌خبر باشى اى نسيم شمال ] « 102 »
- 303 [ شممت روح و داد و شمت برق وصال ] « 102 »
- 304 [ داراى جهان نصرت دين خسرو كامل ] « 105 »
- 305 [ بوقت گل شدم از توبهء شراب خجل ] « 106 »
- 306 [ اگر به كوى تو باشد مرا مجال وصول ] « 102 »
- 307 [ هر نكتهء كه گفتم در وصف آن شمائل ] « 105 »
- 308 [ اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل ] « 106 »
- 309 [ عشق‌بازىّ و جوانىّ و شراب لعل‌فام ] « 104 »
- 310 [ مرحبا طاير فرّخ‌پى فرخنده‌پيام ] « 105 »
- 311 [ عاشق روى جوانى خوش نوخاسته‌ام ] « 103 »
- 312 [ بشرى اذا السّلامة حلّت بذمى سلم ] « 104 »
- 313 [ بازآى ساقيا كه هواخواه خدمتم ] « 105 »
- 314 [ دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم ] « 106 »
- 315 [ به غير از آنكه بشد دين و دانش از دستم ] « 104 »
- 316 [ زلف بر باد مده تا ندهى بر بادم ]
- 317 [ فاش مىگويم و از گفتهء خود دلشادم ] « 103 »
- 318 [ مرا مىبينى و هردم زيادت مىكنى دردم ] « 104 »
- 319 [ سالها پيروى مذهب رندان كردم ] « 105 »
- 320 [ ديشب بسيل اشك ره خواب مىزدم ] « 109 »
- 321 [ هرچند پير و خسته‌دل و ناتوان شدم ] « 106 »
- 322 [ خيال نقش تو در كارگاه ديده كشيدم ] « 107 »
- 323 [ ز دست كوته خود زير بارم ] « 102 »
- 324 [ گرچه افتاد ز زلفش گرهى در كارم ] « 102 »
- 325 [ گر دست دهد خاك كف پاى نگارم ] « 102 »
- 326 [ در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم ] « 103 »
- 327 [ مرا عهديست با جانان كه تا جان در بدن دارم ] « 106 »
- 328 [ من كه باشم كه بر آن خاطر عاطر گذرم ] « 107 »
- 329 [ جوزا سحر نهاد حمايل برابرم ]
- 330 [ تو همچو صبحى و من شمع خلوت سحرم ] « 106 »
- 331 [ به تيغم گر كشد دستش نگيرم ] « 103 »
- 332 [ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم ]
- 333 [ نماز شام غريبان چو گريه آغازم ] « 105 »
- 334 [ گر دست رسد در سر زلفين تو بازم ] « 104 »
- 335 [ در خرابات مغان گر گذر افتد بازم ] « 103 »
- 336 [ مژدهء وصل تو كو كز سر جان برخيزم ] « 102 » « 103 »
- 337 [ چرا نه در پى عزم ديار خود باشم ] « 104 » « 105 »
- 338 [ من دوستدار روى خوش و موى دلكشم ] « 104 »
- 339 [ خيال روى تو چون بگذرد بگلشن چشم ] « 102 »
- 340 [ من كه از آتش دل چون خم مى در جوشم ] « 103 »
- 341 [ گر من از سرزنش مدّعيان انديشم ] « 105 »
- 342 [ حجاب چهرهء جان مىشود غبار تنم ] « 107 »
- 343 [ چل سال بيش رفت كه من لاف مىزنم ] « 108 »
- 344 [ عمريست تا من در طلب هر روز گامى مىزنم ] « 106 » « 107 »
- 345 [ بىتو اى سرو روان با گل و گلشن چكنم ] « 106 »
- 346 [ من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم ] « 107 »
- 347 [ صنما با غم عشق تو چه تدبير كنم ] « 106 »
- 348 [ ديده دريا كنم و صبر بصحرا فكنم ] « 104 »