ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٨
343 [ چل سال بيش رفت كه من لاف مىزنم ] « 108 »
235 5
اعتقادى بنما و بگذر بهر خدا * تا درين خرقه ندانى كه چه نادرويشم
5 6
شعر خونبار من اى باد بدان يار رسان * كه ز مژگان سيه بر رگ جان زد نيشم
6 7
من اگر باده خورم ورنه چه كارم با كس * حافظ راز خود و عارف وقت خويشم « 101 »
7
342 [ حجاب چهرهء جان مىشود غبار تنم ] « 107 »
342 [ حجاب چهرهء جان مىشود غبار تنم ] « 107 »
334 1
حجاب چهرهء جان مىشود غبار تنم * خوشا دمى كه از آن چهره پرده برفكنم
1 2
چنين قفس نه سزاى چو من خوش‌الحانيست * روم بگلشن رضوان كه مرغ آن چمنم « 102 »
2 3
عيان نشد كه چرا آمدم كجا رفتم « 1 » « ( 1 ) » * دريغ و درد كه غافل ز كار خويشتنم
3 4
چگونه طوف كنم در فضاى عالم قدس * كه « 2 » در سراچهء تركيب تخته‌بند تنم « 103 »
4 5
اگر ز خون دلم بوى شوق مىآيد * عجب مدار كه هم درد نافهء ختنم
5 6
طراز پيرهن زركشم مبين چون شمع * كه سوزهاست نهانى درون پيرهنم
6 7
بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار * كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم « 104 »
7
343 [ چل سال بيش رفت كه من لاف مىزنم ] « 108 »
343 [ چل سال بيش رفت كه من لاف مىزنم ] « 108 »
335 1
چل « 3 » سال بيش رفت كه من لاف مىزنم « 105 » * كز چاكران پير مغان كمترين منم
1 2
هرگز بيمن عاطفت پير مىفروش * ساغر تهى نشد ز مى صاف روشنم « 106 »
2
( 101 ) عارف وقت خود بودن ( ر ك ف ) . ( 102 ) انسان قبل الدنيا ( مبدأ و معاد ) ( ر ك ف ) . ( 103 ) ر ك ص 358 . ( 104 ) فنا ( 105 ) [ چهل سال . . . ] ( ر ك ف ) . ( 106 ) دورهء پيرى حافظ ( 107 ) عرفانى بسيار عالى ( 108 ) عرفانى عالى ( 1 ) بعضى نسخ : كجا بودم ، ( 1 ) . كجا بودم ( 2 ) . چو در سراچهء ( 3 ) . چل سال رفت و بيش كه من