ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٣

335 [ در خرابات مغان گر گذر افتد بازم ] « 103 »

230 7

گر خلوت ما را شبى از رخ بفروزى * چون صبح بر « 1 » آفاق جهان سر بفرازم

7 8

محمود بود عاقبت كار درين راه * گر سر برود در سر سوداى ايازم

8 9

حافظ غم دل با كه بگويم كه درين دور * جز جام نشايد كه بود محرم رازم

327 1

در خرابات مغان گر گذر افتد بازم * حاصل خرقه و سجّاده روان دربازم

1 2

حلقهء توبه گر امروز چو زهّاد زنم * خازن ميكده فردا نكند در بازم

2 3

ور چو پروانه دهد دست فراغ بالى * جز بدان عارض شمعى نبود پروازم

3 4

صحبت حور نخواهم كه بود عين قصور * با خيال تو اگر با دگرى پردازم « 101 »

5 5

سرّ سوداى تو در سينه بماندى پنهان * چشم تردامن اگر فاش نگردى رازم

7 6

مرغ‌سان از قفس خاك هوائى گشتم * به هوائى كه مگر صيد كند شهبازم « 102 »

8 7

همچو چنگ ار به كنارى ندهى كام دلم * از لب خويش چو نى يك نفسى بنوازم

4 8

ماجراى دل خون‌گشته نگويم با كس * زانكه جز تيغ غمت نيست كسى دمسازم

6 9

گر بهر موى سرى بر تن حافظ باشد * همچو زلفت همه را در قدمت اندازم

( 1 ) . در آفاق ( 101 ) عبادت عارف ( 102 ) سلوك و مهاجرت از ارض طبيعت ( 103 ) ساده و بالاتر از متوسط