ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١٥

326 [ در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم ] « 103 »

222

325 [ گر دست دهد خاك كف پاى نگارم ] « 102 »

320 1

گر دست دهد خاك كف پاى نگارم * بر لوح بصر خطّ غبارى بنگارم « 101 »

1 2

بر بوى كنار تو شدم غرق و اميدست * از موج سرشكم كه رساند به كنارم

5 3

پروانهء او گر رسدم در طلب جان * چون شمع همان دم‌بدمى جان بسپارم

2 4

امروز مكش سر ز وفاى من و انديش * زان شب كه من از غم بدعا دست برآرم

6 5

زلفين سياه تو به دلدارى عشّاق * دادند قرارىّ و ببردند قرارم

7 6

اى باد از آن باده نسيمى به من آور * كان بوى شفابخش « 1 » بود دفع خمارم

8 7

گر قلب دلم را ننهد دوست عيارى * من نقد روان در « 2 » دمش از ديده شمارم

3 8

دامن مفشان از من خاكى كه پس از من * زين در نتواند كه برد باد غبارم

4 9

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزيزست * عمرى بود آن لحظه كه جان را بلب آرم

326 [ در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم ] « 103 »

321 1

در نهانخانهء عشرت صنمى خوش دارم * كز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم

1 2

عاشق و رندم و مىخواره به آواز بلند * وين همه منصب از آن حور پرىوش دارم

2 3

گر تو زين دست مرا بىسروسامان دارى * من به آه سحرت زلف مشوّش دارم

4 4

گر « 3 » چنين چهره گشايد خط زنگارى دوست * من رخ زرد به خونابه منقّش دارم

( 101 ) اعتراف به رندى و مىخوارگى ( 102 ) ساده و متوسط ( 103 ) ساده و متوسط ( 1 ) . كان بوى ، شفا مىدهد از رنج خمارم ( 2 ) . در رهش از ديده ( 3 ) . ور چنين