ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٨
245 [ الا اى طوطى گوياى اسرار ] « 109 »
165 11
پند حكيم محض « 1 » صوابست و عين خير « 101 » * فرخنده « 2 » آن‌كسىكه بسمع رضا شنيد
11 12
حافظ وظيفهء تو دعا گفتنست و بس * در بند آن مباش كه نشنيد يا شنيد
12
244 [ معاشران گره از زلف يار باز كنيد ] « 108 »
244 [ معاشران گره از زلف يار باز كنيد ] « 108 »
239 1
معاشران گره « 3 » از زلف يار باز كنيد * شبى خوشست بدين قصّه‌اش « 4 » دراز كنيد
1 2
حضور خلوت انس است و دوستان جمعند « 102 » * و ان يكاد بخوانيد و در فراز كنيد
2 3
رباب و چنگ به بانگ بلند مىگويند * كه گوش هوش به پيغام اهل راز كنيد « 103 »
3 4
بجان دوست كه غم پرده « 5 » بر شما ندرد * گر اعتماد بر الطاف كارساز كنيد « 104 »
4 5
ميان عاشق و معشوق فرق بسيارست * چو يار ناز نمايد شما نياز كنيد « 105 »
5 6
نخست موعظهء پير صحبت اين حرفست « 106 » * كه از مصاحب ناجنس احتراز كنيد
6 7
هر آن‌كسىكه در اين حلقه نيست زنده بعشق * برو نمرده بفتوىّ من نماز كنيد
7 8
و گر طلب كند انعامى از شما حافظ * حوالتش بلب يار دلنواز كنيد
8
245 [ الا اى طوطى گوياى اسرار ] « 109 »
245 [ الا اى طوطى گوياى اسرار ] « 109 »
240 1
الا اى طوطى گوياى اسرار « 107 » * مبادا خاليت شكّر ز منقار
1 2
سرت سبز و دلت خوش باد جاويد * كه خوش نقشى نمودى از خط يار
2
( 101 ) پند حكيم ( 102 ) خلوت انس ( 103 ) پيغام اهل راز ( 104 ) توكّل ( 105 ) نماز ، نياز ( 106 ) موعظهء پير ( 107 ) طوطى گوياى اسرار ( پير و مرشد ) ( 108 ) عرفانى عالى ( 109 ) عرفانى عالى ( 1 ) . عين صواب است و محض خير ( 2 ) . فرخنده بخت آن‌كه ( 3 ) . گره زلف يار ( 4 ) . بدين وصله‌اش ( 5 ) . پردهء شما ندرد