ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٥
225 [ ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ] « 104 »
152 3
سواد ديدهء غم‌ديده‌ام به اشك مشوى * كه نقش خال توام هرگز از نظر نرود
3 4
ز من چو باد صبا بوى خود دريغ مدار * چرا كه بىسر زلف توام به سر نرود « * »
- 5
دلا مباش چنين هرزه‌گرد و هرجائى * كه هيچ‌كار ز پيشت بدين هنر نرود
4 6
مكن « 1 » به چشم حقارت نگاه در من مست * كه آب روى شريعت بدين قدر نرود « 101 »
6 7
من گدا هوس سروقامتى دارم * كه دست در كمرش جز بسيم و زر نرود
7 8
تو كز مكارم اخلاق عالمى دگرى * وفاى « 2 » عهد من از خاطرت بدر نرود
8 9
سياه‌نامه‌تر از خود كسى نمىبينم * چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود
5 10
بتاج هدهدم از ره مبر كه باز سفيد « 102 » * چو با « 3 » شه در پى هر صيد مختصر نرود
9 11
بيار باده و اوّل بدست حافظ ده * به شرط آنكه ز مجلس سخن بدر نرود
10
225 [ ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ] « 104 »
225 [ ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ] « 104 »
218 1
ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود * وين بحث با ثلاثهء غسّاله مىرود
1 2
مى ده كه نوعروس چمن « 4 » حدّ حسن يافت * كار اين زمان ز صنعت دلّاله مىرود
2 3
شكّرشكن شوند همه طوطيان هند * زين قند پارسى كه به بنگاله مىرود « 103 »
3 4
طىّ مكان ببين و زمان در سلوك شعر * كاين طفل يك‌شبه ره يك‌ساله مىرود
4
( 101 ) شريعت ( 102 ) ر ك « مقالات و بررسيها » شمارهء 13 - 16 ، ص 276 . ( 103 ) شعر حافظ در هند ( 104 ) ساده و عالى * اين بيت را ندارد ( 1 ) . بپوش دامن عفوى به زلت من مست ( 2 ) . وفا و عهد من ( 3 ) . ز كبر در پى ( 4 ) . نوعروس سخن