ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

208 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود « 103 » ]

141 4

آه از آن جور و تطاول كه درين دامگه است * آه از آن سوز و نيازى كه در آن محفل بود « * »

- 5

در دلم بود كه بىدوست نباشم هرگز * چه توان كرد كه سعى من و دل باطل بود

4 6

دوش بر ياد حريفان بخرابات شدم * خم مى ديدم خون در دل و پا « 1 » در گل بود

5 7

بس بگشتم كه بپرسم سبب درد فراق * مفتى عقل درين مسئله لايعقل بود

6 8

راستى خاتم فيروزهء بو اسحاقى * خوش درخشيد ولى دولت مستعجل بود

7 9

ديدى آن قهقههء كبك خرامان حافظ * كه ز سر پنجهء شاهين قضا غافل بود

8

208 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود « 103 » ]

208 [ خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود « 103 » ]

213 1

خستگان را چو طلب باشد و قوّت نبود * گر تو بيداد كنى شرط مروّت نبود

1 2

ما جفا از تو نديديم « 2 » و تو خود نپسندى * آنچه در مذهب ارباب « 3 » طريقت نبود

2 3

خيره آن ديده كه آبش نبرد گريهء عشق * تيره آن دل كه درو شمع محبّت نبود

3 4

دولت از مرغ همايون طلب و سايهء او * زانكه با زاغ و زغن شهپر دولت نبود

4 5

گر « 4 » مدد خواستم از پير مغان عيب مكن * شيخ ما گفت كه در صومعه همّت نبود « 101 »

5 6

چون طهارت نبود كعبه و بتخانه يكيست * نبود خير در آن خانه كه عصمت نبود « 102 »

6 7

حافظا علم و ادب ورز كه در مجلس شاه « 5 » * هركه را نيست ادب لايق صحبت نبود

7

( 101 ) نفى صومعه و رجوع به پير مغان ( 102 ) طهارت و عصمت ( 103 ) عرفانى متوسط ( * ) . اين بيت را ندارد ( 1 ) . سر در گل بود ( 2 ) . از تو نبينيم ( 3 ) . اصحاب طريقت ( 4 ) . گر من از ميكده همت طلبم عيب مكن ( 5 ) . كه در مجلس خاص