ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١
159 [ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ] « 103 »
108 3
زاهد و عجب و نماز و من و مستىّ و نياز « 101 » * تا ترا خود ز ميان با كه عنايت باشد
6 4
زاهد ار راه برندى نبرد معذورست * عشق كاريست كه موقوف هدايت باشد
3 5
من كه شبها ره تقوى زده‌ام با دف و چنگ * اين زمان سر به ره آرم چه حكايت باشد
2 6
بندهء پير مغانم كه ز جهلم برهاند * پير ما هرچه كند عين عنايت « 1 » باشد « 102 »
4 7
دوش ازين غصّه نخفتم كه رفيقى « 2 » مىگفت * حافظ ار مست بود جاى شكايت باشد
7
159 [ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ] « 103 »
159 [ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ] « 103 »
155 1
نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد * اىبسا خرقه كه مستوجب « 3 » آتش باشد
1 2
صوفى ما كه ز ورد سحرى مست شدى * شامگاهش نگران باش كه سرخوش باشد
2 3
خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان * تا سيه‌روى شود هركه درو غش باشد
3 4
خط ساقى گر ازين گونه زند نقش بر آب * اىبسا رخ كه به خونابه منقّش باشد
6 5
ناز پرورد تنعّم نبرد راه به دوست * عاشقى شيوهء رندان بلاكش باشد
4 6
غم دنيىّ دنى چند خورى باده بخور « 4 » * حيف باشد دل دانا كه مشوّش باشد
5 7
دلق و سجّادهء حافظ ببرد باده‌فروش * گر شرابش « 5 » ز كف ساقى مهوش باشد
7
( 101 ) مستى و نياز ( 102 ) پير طريقت ( 103 ) عرفانى و عالى ( 1 ) . عين ولايت باشد ( 2 ) . كه حكيمى مىگفت ( 3 ) . كه شايستهء آتش باشد ( 4 ) . باده بخواه ( 5 ) . گر شراب از كف آن ساقى مهوش باشد