ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٩

36 [ تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست ]

26 5

اگر چه مستى عشقم خراب كرد ولى * اساس هستى من زان خراب آبادست « 101 »

5 6

دلا منال ز بيداد و جور يار كه يار * ترا نصيب همين كرد « 1 » و اين از آن دادست

6 7

برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ * كزين فسانه و افسون مرا بسى يادست

7

36 [ تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست ]

36 [ تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست ]

38 1

تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست * دل سودازده از غصّه دو نيم افتادست

1 2

چشم جادوى تو خود عين سواد سحرست * ليكن اين هست كه اين نسخه سقيم افتادست « 102 »

2 3

در خم زلف تو آن خال سيه دانى چيست * نقطهء دوده كه در حلقهء جيم افتادست

3 4

زلف مشكين تو در گلشن فردوس عذار * چيست طاوُوس « 2 » كه در باغ نعيم افتادست

4 5

دل من در هوس « 3 » روى تو اى مونس جان * خاك راهيست كه در دست « 4 » نسيم افتادست

5 6

همچو گرد اين تن خاكى نتواند برخاست * از سر كوى تو زان‌رو كه عظيم افتادست

6 7

سايه « 5 » قدّ تو بر قالبم اى عيسىدم * عكس روحيست « 6 » كه بر عظم رميم افتادست

7 8

آنكه جز كعبه مقامش نبد از ياد لبت * بر در ميكده ديدم كه مقيم افتادست « 103 »

8 9

حافظ گمشده را با غمت اى يار « 7 » عزيز * اتّحاديست كه در عهد قديم افتادست

9

( 101 ) آبادى بعد از خرابى ( 102 ) ؟ ( 103 ) اين بيت دليل بر ملامتى بودن حافظ گرفته شده است ( ر ك ف ) . ( 1 ) . همين كرده است و اين دادست ( 2 ) . طاووس ( 3 ) . از هوس بوى تو ( 4 ) . در پاى نسيم ( 5 ) . سايهء سرو ( 6 ) . روح است ( 7 ) . اى جان عزيز