ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

27 [ در دير مغان آمد يارم قدحى در دست ]

22 1

زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست * پيرهن‌چاك و غزلخوان و صراحى در دست

1 2

نرگسش عربده‌جوى و لبش افسوس‌كنان * نيم‌شب دوش ببالين من آمد بنشست « 101 »

2 3

سر فراگوش من آورد « 1 » به آواز حزين * گفت اى عاشق « 2 » ديرينهء من خوابت هست

3 4

عاشقى « 3 » را كه چنين بادهء « 4 » شبگير دهند * كافر عشق بود گر نشود « 5 » باده‌پرست

4 5

برو اى زاهد و بر دردكشان خرده مگير * كه ندادند جز اين تحفه به ما روز الست

5 6

آنچه او ريخت به پيمانهء ما نوشيديم * اگر از خمر بهشتست و گر بادهء مست

6 7

خندهء جام مى و زلف گره‌گير نگار * اىبسا توبه كه چون توبهء حافظ بشكست

23 1

در دير مغان آمد يارم قدحى در دست * مست از مى و مىخواران از نرگس مستش مست

1 2

در نعل سمند او شكل مه نو پيدا * وز قدّ بلند او بالاى صنوبر پست

2 3

آخر بچه گويم هست از خود خبرم چون نيست * وز بهر چه گويم نيست با وى نظرم چون هست

3 4

شمع دل دمسازم « 6 » بنشست چو او برخاست * و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست

4 5

گر غاليه خوش‌بو شد در گيسوى او پيچيد * ور وسمه كمان‌كش گشت در ابروى او پيوست

5 6

بازآى كه بازآيد عمر شدهء حافظ * هرچند كه نايد باز تيرى كه بشد از شست

( 101 ) وصول يا تجلّى ( 1 ) . آورد و به آواز ( 2 ) . گفت كاى عاشق ( 3 ) . عارفى ( 4 ) . ساغر ( 5 ) . گر نبود ( 6 ) . دمسازان