ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

[ حذف واو عاطفه از مواضعى كه وجود آن لازمست ]

و غزلخوان و صراحى در دست

، يعنى « خندان‌لب و مست » ، - و اين بيت :

گر دلى از غمزهء دلدار بارى برد برد * ور ميان جان جانان ماجرائى رفت رفت

، يعنى « ور ميان جان و جانان » ، - و اين بيت :

به مشك چين چگل نيست بوى گل محتاج * كه نافهاش ز بند قباى خويشتن است

، يعنى « چين و چگل » ، - و اين بيت :

شدم ز دست تو شيداى كوه و دشت هنوز * نمىكنى بترحّم نطاق سلسله سست

، يعنى « شيداى كوه و دشت و هنوز ، - و اين بيت :

دولت از مرغ همايون طلب و سايهء او * زانكه با زاغ زغن شهپر دولت نبود

، يعنى « با زاغ و زغن » ، - و همين چند مثال براى نمونهء اين نوع غلط عجيب فوق‌العاده فراوان كافى است ، و چنان كه گفتيم تقريبا صفحهء از اين كتاب از آن خالى نيست بلكه بسيارى از اوقات در يك صفحه چندين بار مكرّر روى داده است ،

و امّا علاوه كردن واو عاطفه در مواضعى كه بودن آن غلط است و در اصل ندارد مثل اين بيت :

قدر مجموعهء گل مرغ سحر داند و بس * كه نه هر كو ورقى خواند و معانى دانست

، يعنى «

كه نه هر كو ورقى خواند معانى