ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

صورت بعضى اغلاطى كه در متن چاپى آقاى خلخالى در حين طبع روى داده ولى در اصل نسخهء خطّى ايشان از آن اغلاط اثرى نيست :

غزل 222 :

حكم مستورى و مستى همه بر خاتم تست * كس ندانست كه آخر بچه حالت برود

، و صواب بطبق نسخهء اصل چنين است : «

حكم مستورى و مستى همه بر خاتمتست

» ( بر خاتمت است ) ، و آن‌طور كه چاپ شده تصحيف بسيار قبيحى است از كاتب طبع كه كلام با آن هيچ معنى ندارد ،

غزل 243 :

ساقى بيا كه عشق صدا مىكند بلند * كآن‌كس كه گفت قصّهء ما هم ز ما شنيد

، و صواب بطبق نسخهء اصل « ندا مىكند بلند » است و آن‌طور كه گذشت غلط عاميانهء قبيحى است ،

غزل 253 :

اى خرّم از فروغ رخت لاله‌زار عمر * بازآ كه ريخت بىگل عمرت بهار عمر

، و صواب بطبق نسخهء اصل «

بازآ كه ريخت بىگل رويت بهار عمر

» است بجاى « بىگل عمرت » ،

غزل 263 :

اگر چه مست و خرابم تو نيز لطفى كن * نظر برين رخ سرگشتهء خراب‌انداز

، و صواب بطبق نسخهء اصل « نظر برين دل سرگشته » است بجاى « رخ سرگشته » ،

غزل 279 :

ميان جعفرآباد و مصلّى * عبيرآميز مىبخشد زلالش

، و صواب