ديوان حافظ ( انتشارات زوار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

[ اغلاط فاحشهء اصل نسخه خطّى « خ » و مذكور در چاپ « خلخالى » ]

غزل 17 :

سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم چون شمع * دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

، و صواب بطبق عموم نسخ ديگر چنين است :

سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع

، غزل 45 :

نه من ز بىعملى در جهان ملولم و بس * ملامت علما هم ز علم بىعمل است

، و صواب بطبق عموم نسخ ديگر و نيز به قرينه « ملولم » در مصراع اوّل « ملالت » است بجاى « ملامت » ،

غزل 51 :

بندهء طالع خويشم كه درين قحط وفا * عشق آن لولوى سرمست خريدار منست

، و صواب بطبق عموم نسخ ديگر « لولى سرمست » است غزل 52 :

حافظ از قصّهء پرويز دگر قصّه مخوان * كه لبش جرعه‌كش خسرو شيرين منست

، و صواب بطبق ساير نسخ بدون استثنا : «

حافظ از حشمت پرويز دگر قصّه مخوان

» است ،

غزل 57 :

روى خوبست و كمال هنر و دانش پاك * لاجرم همّت پاكان دوعالم با اوست

، و صواب بطبق عموم نسخ ديگر « دامن پاك » است بجاى « دانش پاك » ، و دانش غلط فاحش است ،