ولايات دارالمرز ايران ( گيلان ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٦
لنگرود Langrud
قبرستان به نامهاى مختلف سياسر
Siasar
و سياه‌سره
Siahsare
و سرسران ( صحن سرا تلفظ مىشود ) تميجان هوسم ناميده شده است . در 1839 خوچكو از صوفيان
Sufian
به عنوان محل اصلى رانكوه نام مىبرد و بالاخره وقتى كه لنگرود به رانكوه ضميمه شد مركزيت رانكوه به اين شهر منتقل گرديد .
لنگرود Langrud
لنگرود
Langrud
با نام لنگرود اولين بار در سال 512 هجرى ( 19 - 1118 ) زمان مرگ سلطان محمد بن ملكشاه فرامرز بن مردانشاه لنگرودى كه از زندان خارج شد ، و به كمك علاء الدوله على مازندرانى از اصفهان به طبرستان و از آنجا به لنگرود مراجعت نمود آشنا مىشويم .
لنگرود در 12 كيلومترى شمال شرقى و مشرق لاهيجان و ده كيلومترى مغرب و شمال غربى رودسر قرار دارد . اين شهر در دشت باز و وسيعى واقع شده ، كه در ساحل لنگرود از لاهيجان تا ده كيلومترى درياى خزر پائين مىآيد .
باطلاقهائى كه اين شهر را احاطه كرده است همراه گرماى فوق‌العادهء تابستان هواى آن را در اين فصل ناسالم مىسازد و مردم ثروتمند اين فصل را در كوهستانهاى مجاور مىگذرانند . هنوى
Hanway
در مورد اين شهر عقيده دارد كه به همان نسبت كه گيلان سرزمين باطلاقى و پست ايران شناخته شده لنگرود را بايد سرزمين باطلاقى گيلان دانست .
به سبب وجود رودخانه و مناظر اين رود شهر لنگرود از دلرباترين شهرهائى است كه در ايران شناخته‌ام .
اين شهر نيز مانند رشت و لاهيجان دفعات بسيارى به سبب حريق ويران گرديده است . در حدود پنجاه سال است كه جمعيت و بازرگانى آن رو به فزونى مىرود . لنگرود داراى هشت محله است كه 1000 خانه دارد از اين تعداد 200 خانه با بامهاى سفالى و بقيه با بامهاى گاليپوشى مىباشد . بسيارى از