يادنامه طبرى ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٠

فعل

فعل

فعل

فعل ساده + ضماير شخصى :

و برخوردارى بردارند و مشغول كندشان اوميد زندگانى . 4 / 839 .

فعل مركب + ضماير شخصى :

و اگر بگيردى خداى مردمان را به شرك آوردن و ستم كردن‌شان . . . 4 / 872 .

فعل مجهول ، بيشتر با فعل معين « آمدن » به كار رفته است :

حديث بانگ نماز جاى ديگر گفته آمده است . 4 / 916 .

از هر چيزى برخى گفته آيد تا آيت فروگذاشته نيايد . 5 / 1148 .

مثلا در صفحهء 1146 به صورت فوق 6 مرتبه به كار رفته است . امّا با ساير مصادر هم ديده مىشود :

چون ياد كرده شوند . 6 / 1517 .

استعمال باى تأكيد قبل از نون نفى :

اگر بنگروند بدين قرآن از اندوه . 4 / 919 .

پدر خنديده بود و بنپوشيده بود . 6 / 1482 .

به كار گرفتن « يا » در معنى شرط و استمرار :

همىبينى سوى خداوند تو كه چگونه گستراند سايه را و اگر خواستى كردى آن را ايستاده ، ايشان را عظيم دوست داشتى . 5 / 1153 .

و اگر خواستمى ما بفرستادمى اندر هر دهى . 5 / 1144 .

استعمال « مى » پيش از جزء اوّل فعل مركّب :

نه مىبينند كه ما مىآريم زمين را و مىكم كنيم از كرانهاى آن ؟ 3 / 815 .

استعمال « همى » پيش از جزء اوّل فعل مركّب :

و اينست داستانها كه همى پديد كنيم آن مردمان را . 5 / 1303 .

استعمال « همى » بين اجزاى فعل مركّب :

و لكن بودند بر تنهاى خويش ستم كردند . 5 / 1302 .

پيشوند « همى » + « فعل بسيط » :