فرهنگ انجمن آراى ناصرى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢٣
مرجان پرورده
كنايه از مشترى است مهستى كفته
با خلق بداورى بود قاضى چرخ * وز علم و عمل برى بود قاضى چرخ
كر زانكه ريذبشته معذور بود * زين روى كه مشترى بود قاضى چرخ
قافيه تنك شدن
قافيه تنك شدن
كنايه از عاجز شدن
قافيه سنجان
قافيه سنجان
كنايه از شعرا چنان كه كفتهاند
قافيه سنجان كه سخن بركشند * كنج دو عالم بسخن دركشند
قايم ريختن
قايم ريختن
كنايه از عاجز شدن
قبا تنك شدن
قبا تنك شدن
كنايه از عاجز شدن
قبه جمشيد
قبه جمشيد
كنايه از آتش و شراب
قبلهء زردشت
قبلهء زردشت
كنايه از آتش است عسجدى كفته
برخيز و برافروز هلا قبلهء زردشت
قبّهء آب
قبّهء آب
كنايه از حباب است
قبّهء زمرّد رنك
قبّهء زمرّد رنك
كنايه از آسمانست شيخ اوحدى در جام جم كفته
ويحك اى قبّهء زمرّد رنك * كه ز دلها همى زدائى زنك
قبّه زبرجدى
قبّه زبرجدى
كنايه از آسمانست
قبّه زربفت
قبّه زربفت
كنايه از آسمانست
قبّه فلك
قبّه فلك
كنايه از معدل النّهار يعنى فلك نهم كه عرش كويند
قبّه كردنده و قبّهء مينا و قدح لاجوردى
قبّه كردنده و قبّهء مينا و قدح لاجوردى
كنايه از آسمان باشد
قرابهء زرّين
قرابهء زرّين
كنايه از آفتاب است
قراى صاحب طيلسان
قراى صاحب طيلسان
كنايه از ستارهء مشترى
قرص زرّين و سيمين
قرص زرّين و سيمين
كنايه از آفتاب و ماه و همچنين قرص كرم و سرد
قصب سه دامنى
قصب سه دامنى
جامهايست
قصر دوازده درى
قصر دوازده درى
كنايه از آسمان كه فلك البروج باشد
قصّه دراز كردن
قصّه دراز كردن
كنايه از پركوئيست
قطره زدن
قطره زدن
كنايه از تند رفتن
قفاكيران
قفاكيران
كنايه از مظلومان
قفل آسمان
قفل آسمان
كنايه از كفر و شرك
قلزم نكون
قلزم نكون
كنايه از آسمان
قلم جعد كردن
قلم جعد كردن
كنايه از كتابت كردن
قلم بر سياهى نهادن
قلم بر سياهى نهادن
كنايه از خط بطلان كشيدن بر حرف كسى است
قلم دركشيدن
قلم دركشيدن
كنايه از محو كردنست
قلمزن
قلمزن
نويسنده
قلم كردن
قلم كردن
دوپاره كردن
قلم نيست
قلم نيست
يعنى صاحبى ندارد و معافست
قمارستان چرخ
قمارستان چرخ
كنايه از تاثير و ادوار و سير افلاك و كواكب است
قند ز سنجاب رنك
قند ز سنجاب رنك
كنايه از آسمان و روزكار شاعر كفته
تات چو قند ز نكند خانه تنك * بكذر ازين قند ز سنجاب رنك
قنديل چرخ
قنديل چرخ
آفتاب و ماه
قنديل شب
قنديل شب
سياهى شب
قنديل عيسى
قنديل عيسى
كنايه از آفتاب
قوت مسيح
قوت مسيح
كنايه از شراب
قوت مسيح يكشبه
قوت مسيح يكشبه
يعنى خرما
قيامت كردن
قيامت كردن
كنايه از كار عجيب كردنست
قيل و قال
قيل و قال
مباحثه كردن
از قيل و قال مدرسه حالى دلم كرفت * يكچند نيز خدمت معشوق و مىكنم
حرف كاو
حرف كاو
كاخ مشترى
كاخ مشترى
برج حوت
كار چراغ خلوتيان
كار چراغ خلوتيان
افروختن و روشن كردن جاى تاريك
كاسهء درويشان و يتيمان
كاسهء درويشان و يتيمان
اكليل شمالى از جمله چهل و هشت صورت فلك البروج
كبك رقاص
كبك رقاص
كنايه از اسب بازىكننده
كبود حصار و كبود طشت
كبود حصار و كبود طشت
كنايه از آسمان
كخلى پرند
كخلى پرند
تاريكى شب
كرسى خاك
كرسى خاك
زمين
كرسى زر
كرسى زر
آفتاب
كرسى شش كوشه
كرسى شش كوشه
دنيا باعتبار جهات ستّه چنان كه شيخ نظامى كفته
كرسى شش كوشه بهم در شكن * منبر نه پايه بهم درفكن
كوه اخضر
كوه اخضر
كنايه از كوه قاف است
حرف لام
حرف لام
لاجوردى سقف
لاجوردى سقف
لاجوردى خم است كه آسمان باشد
لباس راهب
لباس راهب
كنايه از سياه است حكيم خاقانى كفته
لباس راهبان پوشيده روزم * چو راهب زان برآرم هر شب آوا
لباس عنبرسا
لباس عنبرسا
همچنين
لب را چشمهء خضر ساختن
لب را چشمهء خضر ساختن
كنايه از شراب خوردن بود خاقانى كفته
چشمه خضر ساز لب از لب جام كوهرى * كز ظلمات بحر جست آينهء سكندرى
لعاب عنكبوت
لعاب عنكبوت
كنايه از نقّاشى است
لعاب كاو
لعاب كاو
كنايه از روشنى صبح
لعاب كوزن
لعاب كوزن
همين معنى دارد
لعاب لعل سان
لعاب لعل سان
كنايه از شراب لعلى
لعبستان ديده
لعبستان ديده
كنايه از مردمان ديده
لعبت زرنيخ
لعبت زرنيخ
كنايه از آفتاب
لعل آبدار
لعل آبدار
كنايه از لب معشوق
لعل از سنك زادن
لعل از سنك زادن
كنايه از چيزى بصعوبت بدست آوردن
لعل خوشاب
لعل خوشاب
و لعل سيراب و لعل شكربار كنايه از لب معشوق
لعل روان
لعل روان
كنايه از شراب و آن را منقه نيز كويند
لعل طراز
لعل طراز
نكارنده لعل و پرورنده آن
لعل طراز كمر
لعل طراز كمر
كنايه از آفتاب
لعل قبا
لعل قبا
قباى سرخ و كنايه از خون هم هست
لعل مذاب
لعل مذاب
كنايه از شرابست
لعل ناسفته
لعل ناسفته
لعل سوراخ نكرده و كنايه از سرود و خوانندكى و تصنيفات بكر
لوح دو رنك
لوح دو رنك
كنايه از شب و روز
لوح ناخوانده
لوح ناخوانده
كنايه از علم لدنّى
حرف ميم
حرف ميم
مار ضحّاك
مار ضحّاك
كنايه از زنجير است
ماشورهء عاج
ماشورهء عاج
كنايه از كردن معشوق
محجوبهء احمد
محجوبهء احمد
حرف اوّل احمد بمعنى چوب زيرين در است چنان كه شيخ در تقدم وجود حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه عقل اوّل است كفته
تختهء اوّل كه الف نقش بست * بر در محجوبهء احمد نشست
محراب جمشيد
محراب جمشيد
كنايه از آفتاب و آتش و جام جهاننما
محرّران فلك
محرّران فلك
كنايه از كواكب است
محك زرّين
محك زرّين
كنايه از سنك محك و حجر الاسود
مخالف مال
مخالف مال
كنايه از كريم و قاهر
مختصران
مختصران
كنايه از كمهمّتان
مدبّران فلك
مدبّران فلك
كنايه از سبعهء سيّاره
مربّع خانهء نور
مربّع خانهء نور
كنايه از خانه كعبه است
مرجان پرورده
مرجان پرورده