گزيده دانش نامه امير المؤمنين ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

فصل دهم : پايدارى شگفت‌انگيز در جنگ حُنَين

امّت در آنها با وى شريك نيست . « 1 »

اكنون ، بر اساس وقايع تاريخى و آنچه آورديم ، جلوه‌هاى والاى على عليه السلام را در اين نبرد ، بدين‌گونه برمىشمريم :

1 . پرچمدارى مهاجران ؛

2 . حضور شكوهمند در اوج نبرد و در هنگامهء هجوم بىامان دشمن ، و دفع خطر از جان پيامبر خدا در لحظاتى كه بسيارى گريخته بودند ؛

3 . كشتن ابو جرول ، كه موجب فروپاشى سپاه هوازن شد ؛

4 . كشتن چهل نفر از رزم‌آوران هوازن ؛

5 . فرماندهى گروهى كه براى از بين بردن بت‌هاى منطقه بسيج شده بودند ؛

6 . هماوردى با « شهاب » از قبيلهء « خَثعَم » كه هيچ كس از مسلمانان ، هماورد جويى او را در ميدان نبرد ، پاسخ نگفت و على عليه السلام او را از پاى درآورد ؛

7 . كشتن « نافع » كه‌تسليم شدن بسيارى را در پى داشت .

36 . الإرشاد : مردى از هوازن ، سوار بر شتر سرخ مويش پيش آمد . در دستش پرچم سياهى آويخته بر سر نيزهء بلندى داشت و پيشاپيش دشمن مىآمد و چون به مسلمانان دست مىيافت ، كار آنها را مىساخت و چون از جلويش مىگريختند ، پرچم را براى مشركانى كه پشت سرش بودند ، مىافراشت و آنان به دنبالش مىآمدند ، و رَجَز مىخواند و مىگفت :

من ابو جرولم ! استوار ايستاده‌ام

تا اين قوم را شكست دهيم يا شكست بخوريم .

پس امير مؤمنان ، آهنگ او كرد و ضربتى بر پشت شترش زد و او را به خاك افكند

( 1 ) . الإرشاد : ج 1 ص 149 .