گزيده دانش نامه امير المؤمنين ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٩

ج - ناصر خسرو قباديانى ( م 481 ق )

جهان آفرين تا جهان آفريد * دليرى چو حيدر نيامد پديد

حكيم ، اين جهان را چو دريا نهاد * برانگيخته موج او تندباد

چو هفتاد كشتى بر او ساخته * همه بادبان‌ها برافراخته

يكى پهنْ كشتى به‌سانِ عروس * بياراسته همچو چشمِ خروس

محمّد بر او اندرون با على * همان اهل بيت نبى و وصى

خردمند كز دور ، دريا بديد * كرانه نه پيدا و بُن ناپديد

بدانست كو موج خواهد زدن * كس از موج ، بيرون نخواهد شدن

به دل گفت اگر با نبى و وصى * شوم غرقه ، دارم دو يار وَفى

همانا كه باشد مرا دستگير * خداوندِ تاج و لوا و سرير

خداوند جوى و مى و انگبين * همان چشمهء شير و ماء مَعين

اگر چشمه دارى به ديگر سراى * به نزد وصى و نبى گير جاى

گرت زين بد آيد ، گناه من است * چنين است و اين ، دين و راه من است

دلت گر به راه خطا مايل است * تو را دشمن اندر جهان ، خود دل است

كه آن كس كه در دلْش مِهر على است * از او خوارتر در جهان ، مرد كيست ؟

نباشد بجز اهرِمَن بد كُنش * كه يزدان بسوزد به آتش تنش

نگر تا به بازى ندارى جهان * نه برگردى از نيكى همرهان

همه نيكىات بايد آغاز كرد * چو با نيك‌نامان بُوى هم نبرد

از اين در ، سخن ، چند رانم همى * همانش كرانه ندانم همى . « 1 »

699 . او از شاعران بزرگ قصيده‌سراست و مىگويد :

شرفِ مرد به هنگام ، پديد آيد از او * چون پديد آمد تشريف على ، روز غدير

بر سر خلق ، مر او را چو وصى كرد نبى * اين ، به اندوه درافتاد از او ، آن به زَحير

( 1 ) . شاه‌نامهء فردوسى ( چاپ عكسى از روى نسخه كتاب‌خانه ملّى فلورانس ، تهران : بنياد دائرة المعارف اسلامى ، اوّل ) : ص 3 - 4 ( مقدّمه ) .