مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٩١

[ باد و همهء قواى طبيعت ، گوش به فرمان خداوندند ]

باز صيد آرد به خود از كوهسار * لاجرم شاهش خوراند كبك و سار

[ سخنان نفسانى ، باد هواست ]

[ سخنان نفسانى ، باد هواست ]

منطقى كز وحى نبود از هواست * همچو خاكى در هوا و در هباست

گر نمايد خواجه را اين دم غلط * ز اول و النجم بر خوان چند خط

تا كه ما ينطق محمد عن هوى * ان هو الا بوحى احتوى

احمدا چون نيستت از وحى ياس * جسميان را ده تحرى و قياس

[ كسى كه به حقيقت رسيده نياز به قيل و قال ندارد ]

[ كسى كه به حقيقت رسيده نياز به قيل و قال ندارد ]

كز ضرورت هست مردارى حلال * كه تحرى نيست در كعبه‌ى وصال

[ نمونه‌اى تاريخى در اينكه هواى نفس ، هوىپرستان را هلاك كند ]

[ نمونه‌اى تاريخى در اينكه هواى نفس ، هوىپرستان را هلاك كند ]

بىتحرى و اجتهادات هدى * هر كه بدعت پيشه گيرد از هوا

همچو عادش بر برد باد و كشد * نه سليمان است تا تختش كشد

عاد را باد است حمال خذول * همچو بره در كف مردى اكول

همچو فرزندش نهاده بر كنار * مىبرد تا بكشدش قصاب‌وار

عاد را آن باد ز استكبار بود * يار خود پنداشتند اغيار بود

چون بگردانيد ناگه پوستين * خردشان بشكست آن بئس القرين

[ باد غرور را بشكن تا تو را هلاك نكند ]

[ باد غرور را بشكن تا تو را هلاك نكند ]

باد را بشكن كه بس فتنه‌ست باد * پيش از آن كت بشكند او همچو عاد

هود دادى پند كاى پر كبر خيل * بر كند از دستتان اين باد ذيل

[ همهء موجودات ، سپاه حضرت حق‌اند ]

[ همهء موجودات ، سپاه حضرت حق‌اند ]

لشكر حق است باد و از نفاق * چند روزى با شما كرد اعتناق

او به سر با خالق خود راست است * چون اجل آيد بر آرد باد دست

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

باد را اندر دهن بين رهگذر * هر نفس آيان روان در كر و فر

حلق و دندانها از او ايمن بود * حق چو فرمايد به دندان در فتد

كوه گردد ذره‌ى باد و ثقيل * درد دندان داردش زار و عليل

اين همان باد است كايمن مىگذشت * بود جان كشت و گشت او مرگ كشت

[ تمثيلى ديگر ]

[ تمثيلى ديگر ]

دست آن كس كه بكردت دست‌بوس * وقت خشم آن دست مىگردد دبوس

يا رب و يا رب بر آرد او ز جان * كه ببر اين باد را اى مستعان

اى دهان غافل بدى زين باد رو * از بن دندان در استغفار شو

چشم سختش اشكها باران كند * منكران را درد اللَّه خوان كند

[ بيمارى ، بيدار كننده است ]

[ بيمارى ، بيدار كننده است ]

چون دم مردان نپذرفتى ز مرد * وحى حق را هين پذيرا شو ز درد

[ باد و همهء قواى طبيعت ، گوش به فرمان خداوندند ]

[ باد و همهء قواى طبيعت ، گوش به فرمان خداوندند ]

باد گويد پيكم از شاه بشر * گه خبر خير آورم گه شور و شر

ز انكه مأمورم امير خود نىام * من چو تو غافل ز شاه خود كىام

گر سليمان‌وار بودى حال تو * چون سليمان گشتمى حمال تو

عاريه‌ستم گشتمى ملك كفت * كردمى بر راز خود من واقفت

ليك چون تو ياغيى من مستعار * مىكنم خدمت ترا روزى سه چهار