مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨٩

متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه‌ى برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شد ، ماند پيش پادشاه صد هزار غنايم غيبى و عينى به دو رسيد از دولت و نظر آن شاه ، مع تقرير بعضه

زود كبريتت بدين سودا سپار * تا نه دوزخ بر تو تازد نه شرار

گويدش جنت گذر كن همچو باد * ور نه گردد هر چه من دارم كساد

كه تو صاحب خرمنى من خوشه‌چين * من بتىام تو ولايتهاى چين

هست لرزان زو جحيم و هم جنان * نه مر اين را نه مر آن را زو امان

[ ادامهء حكايت دژ هوش ربا ]

[ ادامهء حكايت دژ هوش ربا ]

رفت عمرش چاره را فرصت نيافت * صبر بس سوزان بد و جان بر نتافت

مدتى دندان كنان اين مىكشيد * نارسيده عمر او آخر رسيد

صورت معشوق زو شد در نهفت * رفت و شد با معنى معشوق جفت

[ شهود بىواسطهء حق ]

[ شهود بىواسطهء حق ]

گفت لبسش گر ز شعر و ششتر است * اعتناق بىحجابش خوشتر است

من شدم عريان ز تن او از خيال * مىخرامم در نهايات الوصال

[ شهود بيواسطهء حق در الفاظ نگنجد ]

[ شهود بيواسطهء حق در الفاظ نگنجد ]

اين مباحث تا بدين جا گفتنى است * هر چه آيد زين سپس بنهفتنى است

ور بگويى ور بكوشى صد هزار * هست بيگار و نگردد آشكار

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

تا به دريا سير اسب و زين بود * بعد از اينت مركب چوبين بود

مركب چوبين به خشكى ابتر است * خاص آن درياييان را رهبر است

[ عارف در خموشى سخن گويد ]

[ عارف در خموشى سخن گويد ]

اين خموشى مركب چوبين بود * بحريان را خامشى تلقين بود

هر خموشى كه ملولت مىكند * نعره‌هاى عشق آن سو مىزند

تو همىگويى عجب خامش چراست * او همىگويد عجب گوشش كجاست

من ز نعره كر شدم او بىخبر * تيز گوشان زين سمر هستند كر

آن يكى در خواب نعره مىزند * صد هزاران بحث و تلقين مىكند

اين نشسته پهلوى او بىخبر * خفته خود آن است و كر ز آن شور و شر

و آن كسى كش مركب چوبين شكست * غرقه شد در آب او خود ماهى است

نه خموش است و نه گويا نادرى است * حال او را در عبارت نام نيست

نيست زين دو هر دو هست آن بو العجب * شرح اين گفتن برون است از ادب

[ نارسايى تمثيلات در بيان مسائل لا هوتى ]

[ نارسايى تمثيلات در بيان مسائل لا هوتى ]

اين مثال آمد ركيك و بىورود * ليك در محسوس از اين بهتر نبود

متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه‌ى برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شد ، ماند پيش پادشاه صد هزار غنايم غيبى و عينى به دو رسيد از دولت و نظر آن شاه ، مع تقرير بعضه

متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه‌ى برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شد ، ماند پيش پادشاه صد هزار غنايم غيبى و عينى به دو رسيد از دولت و نظر آن شاه ، مع تقرير بعضه

كوچكين رنجور بود و آن وسط * بر جنازه‌ى آن بزرگ آمد فقط