مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨٦
باز آمدن زن جوحى به محكمهى قاضى سال دوم بر اميد وظيفهى پارسال و شناختن قاضى او را ، الى اتمامه
در تفسير اين خبر كه مصطفى صلوات اللَّه عليه فرمود من كنت مولاه فعلى مولاه تا منافقان طعنه زدند كه بس نبودش كه ما مطيعى و چاكرى نموديم او را چاكرى كودكى خلم آلودمان هم مىفرمايد الى آخره
در تفسير اين خبر كه مصطفى صلوات اللَّه عليه فرمود من كنت مولاه فعلى مولاه تا منافقان طعنه زدند كه بس نبودش كه ما مطيعى و چاكرى نموديم او را چاكرى كودكى خلم آلودمان هم مىفرمايد الى آخره
[ حديث غدير ]
[ حديث غدير ]
زين سبب پيغمبر با اجتهاد * نام خود و آن على مولا نهاد
گفت هر كاو را منم مولا و دوست * ابن عم من على مولاى اوست
كيست مولا آن كه آزادت كند * بند رقيت ز پايت بر كند
چون به آزادى نبوت هادى است * مومنان را ز انبيا آزادى است
اى گروه مومنان شادى كنيد * همچو سرو و سوسن آزادى كنيد
[ لزوم شكر حقيقى نه شكر زبانى ]
[ لزوم شكر حقيقى نه شكر زبانى ]
ليك مىگوييد هر دم شكر آب * بىزبان چون گلستان خوش خضاب
بىزبان گويند سرو و سبزهزار * شكر آب و شكر عدل نو بهار
حلهها پوشيده و دامن كشان * مست و رقاص و خوش و عنبر فشان
جزو جزو آبستن از شاه بهار * جسمشان چون درج پر در ثمار
[ نطق جمادات و نباتات ]
[ نطق جمادات و نباتات ]
مريمان بىشوى آبست از مسيح * خامشان بىلاف و گفتارى فصيح
ماه ما بىنطق خوش بر تافتهست * هر زبان نطق از فر ما يافتهست
نطق عيسى از فر مريم بود * نطق آدم پرتو آن دم بود
[ شكر نعمت ، نعمتت افزون كند ]
[ شكر نعمت ، نعمتت افزون كند ]
تا زيادت گردد از شكر اى ثقات * پس نبات ديگر است اندر نبات
[ قناعت و حرص ]
[ قناعت و حرص ]
عكس آن اينجاست ذل من قنع * اندر اين طور است عز من طمع
در جوال نفس خود چندين مرو * از خريداران خود غافل مشو
باز آمدن زن جوحى به محكمهى قاضى سال دوم بر اميد وظيفهى پارسال و شناختن قاضى او را ، الى اتمامه
باز آمدن زن جوحى به محكمهى قاضى سال دوم بر اميد وظيفهى پارسال و شناختن قاضى او را ، الى اتمامه
بعد سالى باز جوحى از محن * رو به زن كرد و بگفت اى چست زن
آن وظيفهى پار را تجديد كن * پيش قاضى از گلهى من گو سخن
زن بر قاضى در آمد با زنان * مر زنى را كرد آن زن ترجمان
نا بنشناسد ز گفتن قاضىاش * ياد نايد از بلاى ماضىاش
هست فتنه غمزهى غماز زن * ليك آن صد تو شود ز آواز زن