مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٨٣

رفتن قاضى به خانه‌ى زن جوحى و حلقه زدن جوحى به خشم بر در و گريختن قاضى در صندوق الى آخره

كام بنما و كن او را تلخ كام * كى خورد دانه چو شد در حبس دام

شد زن او نزد قاضى در گله * كه مرا افغان ز شوى ده دله

قصه كوته كن كه قاضى شد شكار * از مقال و از جمال آن نگار

گفت اندر محكمه است اين غلغله * من نتانم فهم كردن اين گله

گر به خلوت آيى اى سرو سهى * از ستمكارى شو شرحم دهى

گفت خانه‌ى تو ز هر نيك و بدى * باشد از بهر گله آمد شدى

خانه‌ى سر جمله پر سودا بود * صدر پر وسواس و پر غوغا بود

باقى اعضا ز فكر آسوده‌اند * و آن صدور از صادران فرسوده‌اند

در خزان و باد خوف حق گريز * آن شقايقهاى پارين را بريز

اين شقايق منع نو اشكوفه‌هاست * كه درخت دل براى آن نماست

خويش را در خواب كن زين افتكار * سر ز زير خواب در يقظت بر آر

همچو آن اصحاب كهف اى خواجه زود * رو به ايقاظا كه تحسبهم رقود

گفت قاضى اى صنم معمول چيست * گفت خانه‌ى اين كنيزك بس تهى است

خصم در ده رفت و حارس نيز نيست * بهر خلوت سخت نيكو مسكنى است

امشب ار امكان بود آن جا بيا * كار شب بىسمعه است و بىريا

جمله جاسوسان ز خمر خواب مست * زنگى شب جمله را گردن زده‌ست

خواند بر قاضى فسون‌هاى عجب * آن شكر لب و آن گهانى از چه لب

[ در مكر زنان ]

[ در مكر زنان ]

چند با آدم بليس افسانه كرد * چون حوا گفتش بخور آن گاه خورد

اولين خون در جهان ظلم و داد * از كف قابيل بهر زن فتاد

نوح چون بر تابه بريان ساختى * واهله بر تابه سنگ انداختى

مكر زن بر كار او چيره شدى * آب صاف وعظ او تيره شدى

قوم را پيغام كردى از نهان * كه نگه داريد دين زين گمرهان

رفتن قاضى به خانه‌ى زن جوحى و حلقه زدن جوحى به خشم بر در و گريختن قاضى در صندوق الى آخره

رفتن قاضى به خانه‌ى زن جوحى و حلقه زدن جوحى به خشم بر در و گريختن قاضى در صندوق الى آخره

مكر زن پايان ندارد رفت شب * قاضى زيرك سوى زن بهر دب

زن دو شمع و نقل مجلس راست كرد * گفت ما مستيم بىاين آب خورد

اندر آن دم جوحى آمد در بزد * جست قاضى مهربى تا در خزد

غير صندوقى نديد او خلوتى * رفت در صندوق از خوف آن فتى

اندر آمد جوحى و گفت اى حريف * اى وبالم در ربيع و در خريف