مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧٥

رسيدن آن شخص به مصر و شب بيرون آمدن به كوى از بهر شبكوكى و گدايى و گرفتن عسس او را و مراد او حاصل شدن از عسس بعد از خوردن زخم بسيار ، وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ

رو به مصر آن جا شود كار تو راست * كرد كديه‌ت را قبول او مرتجاست

در فلان موضع يكى گنجى است زفت * در پى آن بايدت تا مصر رفت

بىدرنگى هين ز بغداد اى نژند * رو به سوى مصر و منبت‌گاه قند

چون ز بغداد آمد او تا سوى مصر * گرم شد پشتش چو ديد او روى مصر

بر اميد وعده‌ى هاتف كه گنج * يابد اندر مصر بهر دفع رنج

در فلان كوى و فلان موضع دفين * هست گنجى سخت نادر بس گزين

ليك نفقه‌ش بيش و كم چيزى نماند * خواست دقى بر عوام الناس راند

ليك شرم و همتش دامن گرفت * خويش را در صبر افشردن گرفت

باز نفسش از مجاعت بر طپيد * ز انتجاع و خواستن چاره نديد

گفت شب بيرون روم من نرم نرم * تا ز ظلمت نايدم در كديه شرم

همچو شبكوكى كنم شب ذكر و بانگ * تا رسد از بامهايم نيم دانگ

اندر اين انديشه بيرون شد به كوى * و اندر اين فكرت همىشد سو به سوى

يك زمان مانع همىشد شرم و جاه * يك زمانى جوع مىگفتش بخواه

پاى پيش و پاى پس تا ثلث شب * كه بخواهم يا بخسبم خشك لب

رسيدن آن شخص به مصر و شب بيرون آمدن به كوى از بهر شبكوكى و گدايى و گرفتن عسس او را و مراد او حاصل شدن از عسس بعد از خوردن زخم بسيار ، وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ

رسيدن آن شخص به مصر و شب بيرون آمدن به كوى از بهر شبكوكى و گدايى و گرفتن عسس او را و مراد او حاصل شدن از عسس بعد از خوردن زخم بسيار ، وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ، و قوله تعالى سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً ، و قوله تعالى إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ، و قوله عليه السلام اشتدى أزمة تنفرجى ، و جميع القرآن و الكتب المنزلة فى تقرير هذا

ناگهانى خود عسس او را گرفت * مشت و چوبش زد ز صفرا ناشكفت

اتفاقا اندر آن شبهاى تار * ديده بد مردم ز شب دزدان ضرار

بود شبهاى مخوف و منتحس * پس به جد مىجست دزدان را عسس

تا خليفه گفت كه ببريد دست * هر كه شب گردد و گر خويش من است

بر عسس كرده ملك تهديد و بيم * كه چرا باشيد بر دزدان رحيم

عشوه‌شان را از چه رو باور كنيد * يا چرا زيشان قبول زر كنيد