مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧٤

رجوع كردن به قصه‌ى آن شخص كه به او گنج نشان دادند به مصر و بيان تضرع او از درويشى به حضرت حق

سبب تاخير اجابت دعاى مومن

سبب تاخير اجابت دعاى مومن

اى بسا مخلص كه نالد در دعا * تا رود دود خلوصش بر سما

تا رود بالاى اين سقف برين * بوى مجمر از انين المذنبين

پس ملايك با خدا نالند زار * كاى مجيب هر دعا وى مستجار

بنده‌ى مومن تضرع مىكند * او نمىداند بجز تو مستند

تو عطا بيگانگان را مىدهى * از تو دارد آرزو هر مشتهى

حق بفرمايد كه نز خوارى اوست * عين تاخير عطا يارى اوست

حاجت آوردش ز غفلت سوى من * آن كشيدش موكشان در كوى من

گر بر آرم حاجتش او وا رود * هم در آن بازيچه مستغرق شود

گر چه مىنالد به جان يا مستجار * دل شكسته سينه خسته گو بزار

خوش همىآيد مرا آواز او * و آن خدايا گفتن و آن راز او

و آنكه اندر لابه و در ماجرا * مىفريباند به هر نوعى مرا

طوطيان و بلبلان را از پسند * از خوش آوازى قفس در مىكنند

زاغ را و جغد را اندر قفص * كى كنند اين خود نيامد در قصص

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

پيش شاهدباز چون آيد دو تن * آن يكى كمپير و ديگر خوش ذقن

هر دو نان خواهند او زوتر فطير * آرد و كمپير را گويد كه گير

و آن دگر را كه خوش استش قد و خد * كى دهد نان بل به تاخير افكند

گويدش بنشين زمانى بىگزند * كه به خانه نان تازه مىپزند

چون رسد آن نان گرمش بعد كد * گويدش بنشين كه حلوا مىرسد

هم بدين فن دار دارش مىكند * وز ره پنهان شكارش مىكند

كه مرا كارى است با تو يك زمان * منتظر مىباش اى خوب جهان

بىمرادى مومنان از نيك و بد * تو يقين مىدان كه بهر اين بود

رجوع كردن به قصه‌ى آن شخص كه به او گنج نشان دادند به مصر و بيان تضرع او از درويشى به حضرت حق

رجوع كردن به قصه‌ى آن شخص كه به او گنج نشان دادند به مصر و بيان تضرع او از درويشى به حضرت حق

مرد ميراثى چو خورد و شد فقير * آمد اندر يا رب و گريه و نفير

خود كه كوبد اين در رحمت نثار * كه نيابد در اجابت صد بهار

خواب ديد او هاتفى گفت او شنيد * كه غناى تو به مصر آيد پديد