مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧٢

[ چرا آرزوهاى آدمى از جاهايى كه انتظار مىرود بر آورده نمىشود ؟ ]

بيان مجاهد كه دست از مجاهده باز ندارد اگر چه داند بسطت عطاى حق را كه آن مقصود از طرف ديگر و به سبب نوع عمل ديگر به دو رساند

بيان مجاهد كه دست از مجاهده باز ندارد اگر چه داند بسطت عطاى حق را كه آن مقصود از طرف ديگر و به سبب نوع عمل ديگر به دو رساند

كه در وهم او نبوده باشد و همه وهم و اميد در اين طريق معين بسته باشد ، حلقه‌ى همين در مىزند بو كه حق تعالى آن روزى را از در ديگر به دو رساند كه او آن تدبير نكرده باشد ، وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ ، العبد يدبر و اللَّه يقدر ، و بود كه بنده را وهم بندگى بود كه مرا از غير اين در برساند اگر چه من حلقه‌ى اين در مىزنم ، حق تعالى او را هم از اين در روزى رساند ، فى الجمله اين همه درهاى يك سراى است ، مع تقريره

يا درين ره آيدم اين كام من * يا چو باز آيم ز ره سوى وطن

بو كه موقوف است كامم بر سفر * چون سفر كردم بيابم در حضر

يار را چندين بجويم جد و چست * كه بدانم كه نمىبايست جست

آن معيت كى رود در گوش من * تا نگردم گرد دوران زمن

[ با سير و سلوك ، فهم معيّت خداوند ، ميسّر شود ]

[ با سير و سلوك ، فهم معيّت خداوند ، ميسّر شود ]

كى كنم من از معيت فهم راز * جز كه از بعد سفرهاى دراز

حق معيت گفت و دل را مهر كرد * تا كه عكس آيد به گوش دل نه طرد

چون سفرها كرد و داد راه داد * بعد از آن مهر از دل او بر گشاد

چون خطائين آن حساب با صفا * گرددش روشن ز بعد دو خطا

بعد از آن گويد اگر دانستمى * اين معيت را كى او را جستمى

دانش آن بود موقوف سفر * نايد آن دانش به تيزى فكر

آن چنان كه وجه وام شيخ بود * بسته و موقوف گريه‌ى آن وجود

كودك حلواييى بگريست زار * توخته شد وام آن شيخ كبار

گفته شد آن داستان معنوى * پيش از اين اندر خلال مثنوى

[ چرا آرزوهاى آدمى از جاهايى كه انتظار مىرود بر آورده نمىشود ؟ ]

[ چرا آرزوهاى آدمى از جاهايى كه انتظار مىرود بر آورده نمىشود ؟ ]

در دلت خوف افكند از موضعى * تا نباشد غير آنت مطمعى

در طمع خود فايده‌ى ديگر نهد * و آن مرادت از كسى ديگر دهد

اى طمع در بسته در يك جاى سخت * كايدم ميوه از آن عالى درخت

آن طمع ز آن جا نخواهد شد وفا * بل ز جاى ديگر آيد آن عطا

آن طمع را پس چرا در تو نهاد * چون نخواهد ز آن طرف آن چيز داد

از براى حكمتى و صنعتى * نيز تا باشد دلت در حيرتى

تا دلت حيران بود اى مستفيد * كه مرادم از كجا خواهد رسيد

تا بدانى عجز خويش و جهل خويش * تا شود ايقان تو در غيب بيش