مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٠

[ رجحان محو بر صحو ]

بار ديگر گرد گورستان بگشت * همچو آن شير شكارى گرد دشت

چون يقين گشتش كه غير پير نيست * گفت در ظلمت دل روشن بسى است

آمد او با صد ادب آن جا نشست * بر عمر عطسه فتاد و پير جست

مر عمر را ديد و ماند اندر شگفت * عزم رفتن كرد و لرزيدن گرفت

گفت در باطن خدايا از تو داد * محتسب بر پيركى چنگى فتاد

چون نظر اندر رخ آن پير كرد * ديد او را شرمسار و روى زرد

پس عمر گفتش مترس از من مرم * كت بشارتها ز حق آورده‌ام

چند يزدان مدحت خوى تو كرد * تا عمر را عاشق روى تو كرد

پيش من بنشين و مهجورى مساز * تا به گوشت گويم از اقبال راز

حق سلامت مىكند مىپرسدت * چونى از رنج و غمان بىحدت

نك قراضه‌ى چند ابريشم بها * خرج كن اين را و باز اينجا بيا

پير لرزان گشت چون اين را شنيد * دست مىخاييد و بر خود مىتپيد

بانگ مىزد كاى خداى بىنظير * بس كه از شرم آب شد بىچاره پير

چون بسى بگريست و از حد رفت درد * چنگ را زد بر زمين و خرد كرد

گفت اى بوده حجابم از إله * اى مرا تو راه زن از شاه راه

اى بخورده خون من هفتاد سال * اى ز تو رويم سيه پيش كمال

اى خداى با عطاى با وفا * رحم كن بر عمر رفته در جفا

داد حق عمرى كه هر روزى از آن * كس نداند قيمت آن در جهان

خرج كردم عمر خود را دم‌به‌دم * در دميدم جمله را در زير و بم

آه كز ياد ره و پرده‌ى عراق * رفت از يادم دم تلخ فراق

واى كز ترى زير افكند خرد * خشك شد كشت دل من دل بمرد

واى كز آواز اين بيست و چهار * كاروان بگذشت و بىگه شد نهار

اى خدا فرياد زين فريادخواه * داد خواهم نه ز كس زين داد خواه

داد خود از كس نيابم جز مگر * ز آن كه او از من به من نزديكتر

كاين منى از وى رسد دم دم مرا * پس و را بينم چو اين شد كم مرا

همچو آن كاو با تو باشد زر شمر * سوى او دارى نه سوى خود نظر

پس عمر گفتش كه اين زارى تو * هست هم آثار هشيارى تو