مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧١

[ ادامهء حكايت دژ هوش ربا ]

سر نخواهى برد هيچ از تيغ تو * اى بگفته لاف كذب آميغ تو

بنگر اى از جهل گفته ناحقى * پر ز سرهاى بريده خندقى

خندقى از قعر خندق تا گلو * پر ز سرهاى بريده زين غلو

جمله اندر كار اين دعوى شدند * گردن خود را بدين دعوى زدند

هان ببين اين را به چشم اعتبار * اين چنين دعوى مينديش و ميار

تلخ خواهى كرد بر ما عمر ما * كى بر اين مىدارد اى دادر ترا

گر رود صد سال آنك آگاه نيست * بر عما آن از حساب راه نيست

بىسلاحى در مرو در معركه * همچو بىباكان مرو در تهلكه

اين همه گفتند و گفت آن ناصبور * كه مرا زين گفته‌ها آيد نفور

سينه پر آتش مرا چون منقل است * كشت كامل گشت وقت منجل است

صدر را صبرى بد اكنون آن نماند * بر مقام صبر عشق آتش نشاند

صبر من مرد آن شبى كه عشق زاد * در گذشت او حاضران را عمر باد

اى محدث از خطاب و از خطوب * ز آن گذشتم آهن سردى مكوب

سر نگونم هى رها كن پاى من * فهم كو در جمله‌ى اجزاى من

اشترم من تا توانم مىكشم * چون فتادم زار با كشتن خوشم

پر سر مقطوع اگر صد خندق است * پيش درد من مزاح مطلق است

من نخواهم زد دگر از خوف و بيم * اين چنين طبل هوا زير گليم

من علم اكنون به صحرا مىزنم * يا سر اندازى و يا روى صنم

حلق كان نبود سزاى آن شراب * آن بريده به به شمشير و ضراب

ديده كان نبود ز وصلش در فره * آن چنان ديده سپيد و كور به

گوش كان نبود سزاى راز او * بركنش كه نبود آن بر سر نكو

اندر آن دستى كه نبود آن نصاب * آن شكسته به به ساطور قصاب

آن چنان پايى كه از رفتار او * جان نپيوندد به نرگس‌زار او

آن چنان پا در حديد اوليتر است * كانچنان پا عاقبت درد سر است