مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٥٩

[ نقد درويش نمايان ]

مرده از زير نمد بر كرد دست * سر برون آمد پى دستش ز پست

گفت با صدر جهان چون بستدم * اى ببسته بر من ابواب كرم

گفت ليكن تا نمردى اى عنود * اى جناب من نبردى هيچ جود

[ مرگ اختيارى ، كليد فتوحات ]

[ مرگ اختيارى ، كليد فتوحات ]

سر موتوا قبل موت اين بود * كز پس مردن غنيمتها رسد

غير مردن هيچ فرهنگى دگر * در نگيرد با خداى اى حيله گر

يك عنايت به ز صد گون اجتهاد * جهد را خوف است از صد گون فساد

و آن عنايت هست موقوف ممات * تجربه كردند اين ره را ثقات

بلكه مرگش بىعنايت نيز نيست * بىعنايت هان و هان جايى مه‌ايست

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

آن زمرد باشد اين افعى پير * بىزمرد كى شود افعى ضرير

حكايت آن دو برادر يكى كوسه و يك امرد ، در عزب خانه‌اى خفتند ، شبى اتفاقا امرد خشتها بر پشت خود انبار كرد ، عاقبت دباب دب آورد و آن خشتها را به حيله و نرمى از پس او بر داشت ، كودك بيدار شد به جنگ كه اين خشتها كو كجا بردى و چرا بردى ، او گفت تو اين خشتها را چرا نهادى الى آخره

حكايت آن دو برادر يكى كوسه و يك امرد ، در عزب خانه‌اى خفتند ، شبى اتفاقا امرد خشتها بر پشت خود انبار كرد ، عاقبت دباب دب آورد و آن خشتها را به حيله و نرمى از پس او بر داشت ، كودك بيدار شد به جنگ كه اين خشتها كو كجا بردى و چرا بردى ، او گفت تو اين خشتها را چرا نهادى الى آخره

[ حكايت در رجحان جذبهء الهى بر سعى سالك ]

[ حكايت در رجحان جذبهء الهى بر سعى سالك ]

امردى و كوسه‌اى در انجمن * آمدند و مجمعى بد در وطن

مشتغل ماندند قوم محتجب * روز رفت و شد زمانه ثلث شب

ز آن عزب‌خانه نرفتند آن دو كس * هم بخفتند آن سو از بيم عسس

كوسه را بد بر زنخدان چار مو * ليك همچون ماه بدرش بود رو

كودك امرد به صورت بود زشت * هم نهاد اندر پس كون بيست خشت

لوطيى دب برد شب در انبهى * خشتها را نقل كرد آن مشتهى

دست چون بر وى زد او از جا بجست * گفت هى تو كيستى اى سگ پرست

گفت اين سى خشت چون انباشتى * گفت تو سى خشت چون بر داشتى

كودك بيمارم و از ضعف خود * كردم اينجا احتياط و مرتقد

گفت اگر دارى ز رنجورى تفى * چون نرفتى جانب دار الشفا

يا به خانه‌ى يك طبيبى مشفقى * كه گشادى از سقامت مغلقى

گفت آخر من كجا دانم شدن * كه به هر جا مىروم من ممتحن

چون تو زنديقى پليدى ملحدى * مىبرآرد سر به پيشم چون ددى

[ نقد درويش نمايان ]

[ نقد درويش نمايان ]

خانقاهى كه بود بهتر مكان * من نديدم يك دمى در وى امان