مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣٢

رجوع كردن به حكايت آن شخص وام كرده و آمدن او به اميد عنايت آن محتسب سوى تبريز

پس بگفتندى درون خانه در * يوسف است اين سو به سيران و گذر

ز انكه بر ديوار ديدندى شعاع * فهم كردندى پس اصحاب بقاع

خانه‌اى را كش دريچه‌ست آن طرف * دارد از سيران آن يوسف شرف

هين دريچه سوى يوسف باز كن * وز شكافش فرجه‌اى آغاز كن

عشق‌ورزى آن دريچه‌كردن است * كز جمال دوست سينه روشن است

پس هماره روى معشوقه نگر * اين به دست تست بشنو اى پدر

راه كن در اندرونها خويش را * دور كن ادراك غير انديش را

كيميا دارى دواى پوست كن * دشمنان را زين صناعت دوست كن

[ روحت را زيبا كن تا زيبايى را ببينى ]

[ روحت را زيبا كن تا زيبايى را ببينى ]

چون شدى زيبا بدان زيبا رسى * كه رهاند روح را از بىكسى

[ جمال حق ، پرورندهء جانهاست ]

[ جمال حق ، پرورندهء جانهاست ]

پرورش مر باغ جانها را نمش * زنده كرده مرده‌ى غم را دمش

نه همه ملك جهان دون دهد * صد هزاران ملك گوناگون دهد

[ جمال ظاهر و باطن يوسف ( ع ) ]

[ جمال ظاهر و باطن يوسف ( ع ) ]

بر سر ملك جمالش داد حق * ملكت تعبير بىدرس و سبق

ملكت حسنش سوى زندان كشيد * ملكت علمش سوى كيوان كشيد

[ زيبايى باطنى ، بهتر از زيبايى ظاهرى است ]

[ زيبايى باطنى ، بهتر از زيبايى ظاهرى است ]

شه غلام او شد از علم و هنر * ملك علم از ملك حسن استوده‌تر

رجوع كردن به حكايت آن شخص وام كرده و آمدن او به اميد عنايت آن محتسب سوى تبريز

رجوع كردن به حكايت آن شخص وام كرده و آمدن او به اميد عنايت آن محتسب سوى تبريز

آن غريب ممتحن از بيم وام * در ره آمد سوى آن دار السلام

شد سوى تبريز و كوى گلستان * خفته اوميدش فراز گل ستان

زد ز دار الملك تبريز سنى * بر اميدش روشنى بر روشنى

جانش خندان شد از آن روضه‌ى رجال * از نسيم يوسف و مصر وصال

گفت يا حادى انخ لى ناقتى * جاء اسعادى و طارت فاقتى

ابركى يا تاقتى طاب الامور * ان تبريزا مناجات الصدور

اسرحى يا ناقتى حول الرياض * ان تبريزا لنا نعم المفاض

ساربانا بار بگشا ز اشتران * شهر تبريز است و كوى گلستان

فر فردوسى است اين پاليز را * شعشعه‌ى عرشى است اين تبريز را

هر زمانى فوح روح انگيز جان * از فراز عرش بر تبريزيان

چون وثاق محتسب جست آن غريب * خلق گفتندش كه بگذشت آن حبيب

او پرير از دار دنيا نقل كرد * مرد و زن از واقعه‌ى او روى زرد

رفت آن طاوس عرشى سوى عرش * چون رسيد از هاتفانش بوى عرش