مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

[ ادامهء حكايت پير چنگى ]

چون بر آمد روزگار و پير شد * باز جانش از عجز پشه‌گير شد

پشت او خم گشت همچون پشت خم * ابروان بر چشم همچون پالدم

گشت آواز لطيف جان فزاش * زشت و نزد كس نيرزيدى به لاش

آن نواى رشك زهره آمده * همچو آواز خر پيرى شده

خود كدامين خوش كه او ناخوش نشد * يا كدامين سقف كان مفرش نشد

غير آواز عزيزان در صدور * كه بود از عكس دمشان نفخ صور

اندرونى كاندرونها مست از اوست * نيستى كاين هستهامان هست از اوست

كهرباى فكر و هر آواز او * لذت الهام و وحى و راز او

چون كه مطرب پيرتر گشت و ضعيف * شد ز بىكسبى رهين يك رغيف

گفت عمر و مهلتم دادى بسى * لطفها كردى خدايا با خسى

معصيت ورزيده‌ام هفتاد سال * باز نگرفتى ز من روزى نوال

نيست كسب امروز مهمان توام * چنگ بهر تو زنم آن توام

چنگ را برداشت و شد اللَّه جو * سوى گورستان يثرب آه گو

گفت خواهم از حق ابريشم بها * كاو به نيكويى پذيرد قلبها

چون كه زد بسيار و گريان سر نهاد * چنگ بالين كرد و بر گورى فتاد

[ هر كه به ملكوت پيوندد ، بازگشت به دنيا را دوست ندارد ]

[ هر كه به ملكوت پيوندد ، بازگشت به دنيا را دوست ندارد ]

خواب بردش مرغ جانش از حبس رست * چنگ و چنگى را رها كرد و بجست

گشت آزاد از تن و رنج جهان * در جهان ساده و صحراى جان

جان او آن جا سرايان ماجرا * كاندر اينجا گر بماندندى مرا

خوش بدى جانم در اين باغ و بهار * مست اين صحرا و غيبى لاله‌زار

بىپر و بىپا سفر مىكردمى * بىلب و دندان شكر مىخوردمى

ذكر و فكرى فارغ از رنج دماغ * كردمى با ساكنان چرخ لاغ

چشم بسته عالمى مىديدمى * ورد و ريحان بىكفى مىچيدمى

مرغ آبى غرق درياى عسل * عين ايوبى شراب و مغتسل

كه به دو ايوب از پا تا به فرق * پاك شد از رنجها چون نور شرق

[ مثنوى مولانا اگر به پهناى فلك بود ، باز فقط مىتوانست ذرّه‌اى از اسرار را نشان دهد ]

[ مثنوى مولانا اگر به پهناى فلك بود ، باز فقط مىتوانست ذرّه‌اى از اسرار را نشان دهد ]

مثنوى در حجم گر بودى چو چرخ * درنگنجيدى در او زين نيم برخ

[ عالم ظاهر در برابر عالم باطن بسيار ناچيز است ]

[ عالم ظاهر در برابر عالم باطن بسيار ناچيز است ]

كان زمين و آسمان بس فراخ * كرد از تنگى دلم را شاخ شاخ

[ در عالم ملكوت ، انسان به رهايى و فراخى مىرسد ]

[ در عالم ملكوت ، انسان به رهايى و فراخى مىرسد ]

وين جهانى كاندر اين خوابم نمود * از گشايش پر و بالم را گشود

[ اگر راه آن جهان براى همه آشكار بود ، كسى حاضر نبود حتى لحظه‌اى در اين دنيا بماند ]

[ اگر راه آن جهان براى همه آشكار بود ، كسى حاضر نبود حتى لحظه‌اى در اين دنيا بماند ]

اين جهان و راهش ار پيدا بدى * كم كسى يك لحظه‌اى آن جا بدى

[ ادامهء حكايت پير چنگى ]

[ ادامهء حكايت پير چنگى ]

امر مىآمد كه نى طامع مشو * چون ز پايت خار بيرون شد برو

مول مولى مىزد آن جا جان او * در فضاى رحمت و احسان او