مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣١

[ در بيان نور معنوى يوسف ( ع ) ]

نور رويش آن چنان بردى بصر * كه زمرد از دو ديده‌ى مار كر

او ز حق درخواسته تا توبره * گردد آن نور قوى را ساتره

توبره گفت از گليمت ساز هين * كآن لباس عارفى آمد امين

كآن كسا از نور صبرى يافته‌ست * نور جان در تار و پودش تافته‌ست

جز چنين خرقه نخواهد شد صوان * نور ما را بر نتابد غير آن

كوه قاف ار پيش آيد بهر سد * همچو كوه طور نورش بر درد

از كمال قدرت ابدان رجال * يافت اندر نور بىچون احتمال

آن چه طورش بر نتابد ذره‌اى * قدرتش جا سازد از قاروره‌اى

گشت مشكات و زجاجى جاى نور * كه همىدرد ز نور آن قاف و طور

[ اشرف بودن انسان كامل ]

[ اشرف بودن انسان كامل ]

جسمشان مشكات دان دلشان زجاج * تافته بر عرش و افلاك اين سراج

نورشان حيران اين نور آمده * چون ستاره زين ضحى فانى شده

زين حكايت كرد آن ختم رسل * از مليك لا يزال و لم يزل

كه نگنجيدم در افلاك و خلا * در عقول و در نفوس با علا

در دل مومن بگنجيدم چو ضيف * بىز چون و بىچگونه بىز كيف

تا به دلالى آن دل فوق و تحت * يابد از من پادشاهيها و بخت

بىچنين آيينه از خوبى من * بر نتابد نه زمين و نه زمن

بر دو كون اسب ترحم تاختم * بس عريض آيينه‌اى بر ساختم

هر دمى زين آينه پنجاه عرس * بشنو آيينه ولى شرحش مپرس

[ در اهميت مصاحبت ]

[ در اهميت مصاحبت ]

حاصل اين كز لبس خويشش پرده ساخت * كه نفوذ آن قمر را مىشناخت

گر بدى پرده ز غير لبس او * پاره گشتى گر بدى كوه دو تو

ز آهنين ديوارها نافذ شدى * توبره با نور حق چه فن زدى

گشته بود آن توبره صاحب تفى * بود وقت شور خرقه‌ى عارفى

ز آن شود آتش رهين سوخته * كاوست با آتش ز پيش آموخته

و ز هوا و عشق آن نور رشاد * خود صفورا هر دو ديده باد داد

اولا بر بست يك چشم و بديد * نور روى او و آن چشمش پريد

بعد از آن صبرش نماند و آن دگر * بر گشاد و كرد خرج آن قمر

همچنان مرد مجاهد نان دهد * چون بر او زد نور طاعت جان دهد

پس زنى گفتش ز چشم عبهرى * كه ز دستت رفت حسرت مىخورى

گفت حسرت مىخورم كه صد هزار * ديده بودى تا همىكردم نثار

روزن چشمم ز مه ويران شده‌ست * ليك مه چون گنج در ويران نشست

كى گذارد گنج كاين ويرانه‌ام * ياد آرد از رواق و خانه‌ام

[ در بيان نور معنوى يوسف ( ع ) ]

[ در بيان نور معنوى يوسف ( ع ) ]

نور روى يوسفى وقت عبور * مىفتادى در شباك هر قصور