مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩١٧

[ اهميت مصاحبت ]

پنج وقت آمد نماز و رهنمون * عاشقان را فى صلاه دائمون

نه به پنج آرام گيرد آن خمار * كه در آن سرهاست نى پانصد هزار

نيست زر غبا وظيفه‌ى عاشقان * سخت مستسقى است جان صادقان

نيست زر غبا وظيفه‌ى ماهيان * ز انكه بىدريا ندارند انس جان

آب اين دريا كه هايل بقعه‌اى است * با خمار ماهيان خود جرعه‌اى است

يك دم هجران بر عاشق چو سال * وصل سالى متصل پيشش خيال

[ معشوق ، خواهان عاشق است ]

[ معشوق ، خواهان عاشق است ]

عشق مستسقى است مستسقى طلب * در پى هم اين و آن چون روز و شب

روز بر شب عاشق است و مضطر است * چون ببينى شب بر او عاشق‌تر است

نيستشان از جستجو يك لحظه‌ايست * از پى همشان يكى دم ايست نيست

اين گرفته پاى آن آن گوش اين * اين بر آن مدهوش و آن بىهوش اين

در دل معشوق جمله عاشق است * در دل عذرا هميشه وامق است

در دل عاشق بجز معشوق نيست * در ميانشان فارق و فاروق نيست

بر يكى اشتر بود اين دو درا * پس چه زر غبا بگنجد اين دو را

هيچ كس با خويش زر غبا نمود * هيچ كس با خود به نوبت يار بود

[ اتحاد عاشق و معشوق را عقل ، ادراك نتواند كرد ]

[ اتحاد عاشق و معشوق را عقل ، ادراك نتواند كرد ]

آن يكيى نه كه عقلش فهم كرد * فهم اين موقوف شد بر مرگ مرد

ور به عقل ادراك اين ممكن بدى * قهر نفس از بهر چه واجب شدى

با چنان رحمت كه دارد شاه هش * بىضرورت چون بگويد نفس كش

مبالغه كردن موش در لابه و زارى و وصلت جستن از چغز آبى

مبالغه كردن موش در لابه و زارى و وصلت جستن از چغز آبى

گفت كاى يار عزيز مهر كار * من ندارم بىرخت يك دم قرار

روز نور و مكسب و تابم تويى * شب قرار و سلوت و خوابم تويى

از مروت باشد ار شادم كنى * وقت و بىوقت از كرم يادم كنى

در شبانه روزى وظيفه‌ى چاشتگاه * راتبه كردى وصال اى نيك خواه

پانصد استسقاستم اندر جگر * با هر استسقا قرين جوع البقر

بىنيازى از غم من اى امير * ده زكات جاه و بنگر در فقير

اين فقير بىادب نادر خور است * ليك لطف عام تو ز آن برتر است

مىنجويد لطف عام تو سند * آفتابى بر حدثها مىزند

نور او را ز آن زيانى نابده * و آن حدث از خشكى هيزم شده

تا حدث در گلخنى شد نور يافت * در در و ديوار حمامى بتافت

[ اهميت مصاحبت ]

[ اهميت مصاحبت ]