مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩١٥

[ لزوم مرشد ]

غيرت حق پرده‌اى انگيخته‌ست * سفلى و علوى به هم آميخته‌ست

[ لزوم سعى ]

[ لزوم سعى ]

گفت سِيرُوا * مىطلب اندر جهان * بخت و روزى را همىكن امتحان

[ اهميت مرشد ]

[ اهميت مرشد ]

در مجالس مىطلب اندر عقول * آن چنان عقلى كه بود اندر رسول

ز انكه ميراث از رسول آن است و بس * كه ببيند غيبها از پيش و پس

در بصرها مىطلب هم آن بصر * كه نتابد شرح آن اين مختصر

بهر اين كردست منع آن باشكوه * از ترهب وز شدن خلوت به كوه

تا نگردد فوت اين نوع التقا * كآن نظر بخت است و اكسير بقا

در ميان صالحان يك اصلحى است * بر سر توقيعش از سلطان صحى است

كآن دعا شد با اجابت مقترن * كفو او نبود كبار انس و جن

در مرىاش آن كه حلو و حامض است * حجت ايشان بر حق داحض است

كه چو ما او را به خود افراشتيم * عذر و حجت از ميان برداشتيم

قبله را چون كرد دست حق عيان * پس تحرى بعد از اين مردود دان

هين بگردان از تحرى رو و سر * كه پديد آمد معاد و مستقر

يك زمان زين قبله گر ذاهل شوى * سخره‌ى هر قبله‌ى باطل شوى

چون شوى تمييز ده را ناسپاس * بجهد از تو خطرت قبله شناس

گر از اين انبار خواهى بر و بر * نيم ساعت هم ز هم دردان مبر

كه در آن دم كه ببرى زين معين * مبتلا گردى تو با بئس القرين

حكايت تعلق موش با چغز و بستن پاى هر دو به رشته‌ى دراز و بر كشيدن زاغ موش را و معلق شدن چغز و ناليدن او و پشيمانى او از تعلق با غير جنس و با جنس خود ناساختن

حكايت تعلق موش با چغز و بستن پاى هر دو به رشته‌ى دراز و بر كشيدن زاغ موش را و معلق شدن چغز و ناليدن او و پشيمانى او از تعلق با غير جنس و با جنس خود ناساختن

[ حكايت در لزوم مصاحبت با نيكان ]

[ حكايت در لزوم مصاحبت با نيكان ]

از قضا موشى و چغزى با وفا * بر لب جو گشته بودند آشنا

هر دو تن مربوط ميقاتى شدند * هر صباحى گوشه‌اى مىآمدند

نرد دل با همدگر مىباختند * از وساوس سينه مىپرداختند

هر دو را دل از تلاقى متسع * همدگر را قصه خوان و مستمع

رازگويان با زبان و بىزبان * الجماعة رحمه را تاويل دان

آن اشر چون جفت آن شاد آمدى * پنج ساله قصه‌اش ياد آمدى

[ مصاحبت با همدل ، موجب نشاط شود ]

[ مصاحبت با همدل ، موجب نشاط شود ]

جوش نطق از دل نشان دوستى است * بستگى نطق از بىالفتى است

دل كه دل بر ديد كى ماند ترش * بلبلى گل ديد كى ماند خمش

ماهى بريان ز آسيب خضر * زنده شد در بحر گشت او مستقر

[ لزوم مرشد ]

[ لزوم مرشد ]

يار را با يار چون بنشسته شد * صد هزاران لوح سر دانسته شد