مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

[ نفس امّاره ، مىخوشاند ، و عقل و جان ، مىروياند ]

گفت چه بر سر فگندى از ازار * گفت كردم آن رداى تو خمار

گفت بهر آن نمود اى پاك جيب * چشم پاكت را خدا باران غيب

نيست آن باران از اين ابر شما * هست ابرى ديگر و ديگر سما

تفسير بيت حكيم : آسمانهاست در ولايت جان كارفرماى آسمان جهان در ره روح پست و بالاهاست كوههاى بلند و درياهاست

غيب را ابرى و آبى ديگر است * آسمان و آفتابى ديگر است

نايد آن الا كه بر خاصان پديد * باقيان فِي لَبْسٍ مِنْ خَلْقٍ جَدِيدٍ

هست باران از پى پروردگى * هست باران از پى پژمردگى

نفع باران بهاران بو العجب * باغ را باران پاييزى چو تب

آن بهارى ناز پروردش كند * وين خزانى ناخوش و زردش كند

همچنين سرما و باد و آفتاب * بر تفاوت دان و سر رشته بياب

همچنين در غيب انواع است اين * در زيان و سود و در ربح و غبين

اين دم ابدال باشد ز آن بهار * در دل و جان رويد از وى سبزه‌زار

فعل باران بهارى با درخت * آيد از انفاسشان در نيك بخت

گر درخت خشك باشد در مكان * عيب آن از باد جان افزا مدان

باد كار خويش كرد و بروزيد * آن كه جانى داشت بر جانش گزيد

گفت پيغمبر ز سرماى بهار * تن مپوشانيد ياران زينهار

ز آن كه با جان شما آن مىكند * كان بهاران با درختان مىكند

ليك بگريزيد از سرد خزان * كان كند كاو كرد با باغ و رزان

راويان اين را به ظاهر برده‌اند * هم بر آن صورت قناعت كرده‌اند

بىخبر بودند از جان آن گروه * كوه را ديده نديده كان بكوه