مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٠٧

[ پيروان هر دينى ، خداوند را ستايش مىكنند ]

در تن خود بنگر اين اجزاى تن * از كجاها گرد آمد در بدن

آبى و خاكى و بادى و آتشى * عرشى و فرشى و رومى و كشى

از اميد عود هر يك بسته طرف * اندر اين كاروانسرا از بيم برف

[ فراق از حق ، جمودآور است ]

[ فراق از حق ، جمودآور است ]

برف گوناگون جمود هر جماد * در شتاى بعد آن خورشيد داد

چون بتابد تف آن خورشيد خشم * كوه گردد گاه ريگ و گاه پشم

در گداز آيد جمادات گران * چون گداز تن به وقت نقل جان

[ ادامهء حكايت سه مسافر ]

[ ادامهء حكايت سه مسافر ]

چون رسيدند اين سه همره منزلى * هديه‌شان آورد حلوا مقبلى

برد حلوا پيش آن هر سه غريب * محسنى از مطبخ انى قريب

نان گرم و صحن حلواى عسل * برد آن كه در ثوابش بود امل

[ خوى شهريان و بيابانيان ]

[ خوى شهريان و بيابانيان ]

الكياسه و الادب لاهل المدر * الضيافة و القرى لاهل الوبر

الضيافة للغريب و القرى * اودع الرحمن فى اهل القرى

كل يوم فى القرى ضيف حديث * ما له غير الاله من مغيث

كل ليل فى القرى وفد جديد * ما لهم ثم سوى اللَّه محيد

[ ادامهء حكايت سه مسافر ]

[ ادامهء حكايت سه مسافر ]

تخمه بودند آن دو بيگانه ز خور * بود صايم روز آن مومن مگر

چون نماز شام آن حلوا رسيد * بود مومن مانده در جوع شديد

آن دو كس گفتند ما از خور پريم * امشبش بنهيم و فردايش خوريم

صبر گيريم امشب از خور تن زنيم * بهر فردا لوت را پنهان كنيم

گفت مومن امشب اين خورده شود * صبر را بنهيم تا فردا بود

پس به دو گفتند زين حكمت‌گرى * قصد تو آن است تا تنها خورى

گفت اى ياران نه كه ما سه تنيم * چون خلاف افتاد تا قسمت كنيم

هر كه خواهد قسم خود بر جان زند * هر كه خواهد قسم خود پنهان كند

آن دو گفتندش ز قسمت در گذر * گوش كن قسام فى النار از خبر

گفت قسام آن بود كاو خويش را * كرد قسمت بر هوا و بر خدا

ملك حق و جمله قسم اوستى * قسم ديگر را دهى دو گوستى

اين اسد غالب شدى هم بر سگان * گر نبودى نوبت آن بد رگان

قصدشان آن كآن مسلمان غم خورد * شب بر او در بىنوايى بگذرد

بود مغلوب او به تسليم و رضا * گفت سمعا طاعه اصحابنا

پس بخفتند آن شب و برخاستند * بامدادان خويش را آراستند

[ پيروان هر دينى ، خداوند را ستايش مىكنند ]

[ پيروان هر دينى ، خداوند را ستايش مىكنند ]

روى شستند و دهان و هر يكى * داشت اندر ورد راه و مسلكى