مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٠٥

[ نقد مسند نشينان ]

آب ديده‌ى بنده‌ى بىديده را * سبزه‌اى بخش و نباتى زين چرا

ور نمانم آب آبم ده ز عين * همچو عينين نبى هطالتين

او چو آب ديده جست از جود حق * با چنان اقبال و اجلال و سبق

چون نباشم ز اشك خون باريك ريس * من تهى دست قصور كاسه ليس

چون چنان چشم اشك را مفتون بود * اشك من بايد كه صد جيحون بود

قطره‌اى ز آن زين دو صد جيحون به است * كه بدان يك قطره انس و جن برست

چون كه باران جست آن روضه‌ى بهشت * چون نجويد آب شوره خاك زشت

[ لزوم مداومت بر دعا ]

[ لزوم مداومت بر دعا ]

اى اخى دست از دعاكردن مدار * با اجابت يا رد اويت چه كار

نان كه سد و مانع اين آب بود * دست از آن نان مىببايد شست زود

خويش را موزون و چست و سخته كن * ز آب ديده نان خود را پخته كن

آواز دادن هاتف مر طالب گنج را و اعلام كردن از حقيقت اسرار آن

آواز دادن هاتف مر طالب گنج را و اعلام كردن از حقيقت اسرار آن

اندر اين بود او كه الهام آمدش * كشف شد اين مشكلات از ايزدش

كاو بگفتت در كمان تيرى بنه * كى بگفتندت كه اندر كش تو زه

او نگفتت كه كمان را سخت كش * در كمان نه گفت او نه پر كنش

از فضولى تو كمان افراشتى * صنعت قواسيى برداشتى

ترك اين سخته كمانى رو بگو * در كمان نه تير و پريدن مجو

چون بيفتد بر كن آن جا مىطلب * زور بگذار و به زارى جو ذهب

آن چه حق است اقرب از حبل الوريد * تو فگنده تير فكرت را بعيد

اى كمان و تيرها بر ساخته * صيد نزديك و تو دور انداخته

هر كه دور اندازتر او دور تر * وز چنين گنج است او مهجورتر

فلسفى خود را از انديشه بكشت * گو به دو كاو راست سوى گنج پشت

گو به دو چندان كه افزون مىدود * از مراد دل جداتر مىشود

جاهَدُوا فِينا بگفت آن شهريار * جاهدوا عنا نگفت اى بىقرار

همچو كنعان كاو ز ننگ نوح رفت * بر فراز قله‌ى آن كوه زفت

هر چه افزونتر همىجست او خلاص * سوى كه مىشد جداتر از مناص

همچو اين درويش بهر گنج و كان * هر صباحى سخت‌تر جستى كمان

هر كمانى كاو گرفتى سخت‌تر * بود از گنج و نشان بد بخت‌تر

اين مثل اندر زمانه جانى است * جان نادانان به رنج ارزانى است

[ نقد مسند نشينان ]

[ نقد مسند نشينان ]

ز انكه جاهل ننگ دارد ز اوستاد * لاجرم رفت و دكانى نو گشاد