مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٠٣

[ در خواب ، حواس تعطيل مىشود ]

ليك خورشيد عنايت تافته ست * آيسان را از كرم دريافته ست

نرد بس نادر ز رحمت باخته * عين كفران را انابت ساخته

هم از اين بد بختى خلق آن جواد * منفجر كرده دو صد چشمه‌ى و داد

غنچه را از خار سرمايه دهد * مهره را از مار پيرايه دهد

از سواد شب برون آرد نهار * و ز كف معسر بروياند يسار

[ تمثيل در تبيين ابيات پيشين ]

[ تمثيل در تبيين ابيات پيشين ]

آرد سازد ريگ را بهر خليل * كوه با داود گردد هم رسيل

كوه با وحشت در آن ابر ظلم * بر گشايد بانگ چنگ و زير و بم

خيز اى داود از خلقان نفير * ترك آن كردى عوض از ما بگير

انابت آن طالب گنج به حق تعالى بعد از طلب بسيار و عجز و اضطرار كه اى ولى الاظهار تو كن اين نهان را آشكار

انابت آن طالب گنج به حق تعالى بعد از طلب بسيار و عجز و اضطرار كه اى ولى الاظهار تو كن اين نهان را آشكار

گفت آن درويش اى داناى راز * از پى اين گنج كردم ياوه تاز

زيو حرص و آز و مستعجل تگى * نى تانى جست و نى آهستگى

من ز ديگى لقمه‌اى نندوختم * كف سيه كردم دهان را سوختم

خود نگفتم چون در اين ناموقنم * ز آن گره زن اين گره را حل كنم

[ وحى را با وحى تفسير كن ]

[ وحى را با وحى تفسير كن ]

قول حق را هم ز حق تفسير جو * هين مگو ژاژ از گمان اى سخت رو

آن گره كاو زد همو بگشايدش * مهره كاو انداخت او بربايدش

[ فهم اسرار ربانى به الفاظ نيست ]

[ فهم اسرار ربانى به الفاظ نيست ]

گر چه آسانت نمود آن سان سخن * كى بود آسان رموز من لدن

گفت يا رب توبه كردم زين شتاب * چون تو در بستى تو كن هم فتح باب

[ فناى عارفانه ]

[ فناى عارفانه ]

بر سر خرقه شدن بار دگر * در دعاكردن بدم هم بىهنر

كو هنر كو من كجا دل مستوى * اين همه عكس تو است و خود توى

هر شبى تدبير و فرهنگم به خواب * همچو كشتى غرقه مىگردد ز آب

خود نه من مىمانم و نه آن هنر * تن چو مردارى فتاده بىخبر

تا سحر جمله‌ى شب آن شاه على * خود همىگويد الستى و بلى

[ در خواب ، حواس تعطيل مىشود ]

[ در خواب ، حواس تعطيل مىشود ]

كو بلى گو جمله را سيلاب برد * يا نهنگى خورد كل را كرد و مرد

صبحدم چون تيغ گوهر دار خود * از نيام ظلمت شب بر كشد

آفتاب شرق شب را طى كند * اين نهنگ آن خورده‌ها را قى كند

رسته چون يونس ز معده‌ى آن نهنگ * منتشر گرديم اندر بو و رنگ