مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

[ ادامهء حكايت سؤال كردن عايشه ]

گر تو خود را پيش و پس دارى گمان * بسته‌ى جسمى و محرومى ز جان

زير و بالا پيش و پس وصف تن است * بىجهت آن ذات جان روشن است

بر گشا از نور پاك شه نظر * تا نپندارى تو چون كوته نظر

كه همينى در غم و شادى و بس * اى عدم كو مر عدم را پيش و پس

روز باران است مىرو تا به شب * نى از اين باران از آن باران رب

قصه‌ى سؤال كردن عايشه از مصطفى عليه السلام كه امروز باران باريد چون تو سوى گورستان رفتى جامه‌هاى تو چون تر نيست

مصطفى روزى به گورستان برفت * با جنازه‌ى مردى از ياران برفت

خاك را در گور او آگنده كرد * زير خاك آن دانه‌اش را زنده كرد

اين درختانند همچون خاكيان * دستها بر كرده‌اند از خاكدان

سوى خلقان صد اشارت مىكنند * و آن كه گوش استش عبارت مىكنند

با زبان سبز و با دست دراز * از ضمير خاك مىگويند راز

همچو بطان سر فرو برده به آب * گشته طاوسان و بوده چون غراب

در زمستانشان اگر محبوس كرد * آن غرابان را خدا طاوس كرد

در زمستانشان اگر چه داد مرگ * زنده‌شان كرد از بهار و داد برگ

منكران گويند خود هست اين قديم * اين چرا بنديم بر رب كريم

كورى ايشان درون دوستان * حق برويانيد باغ و بوستان

هر گلى كاندر درون بويا بود * آن گل از اسرار كل گويا بود

بوى ايشان رغم انف منكران * گرد عالم مىرود پرده دران

منكران همچون جعل ز آن بوى گل * يا چو نازك مغز در بانگ دهل

خويشتن مشغول مىسازند و غرق * چشم مىدزدند زين لمعان برق

چشم مىدزدند و آن جا چشم نى * چشم آن باشد كه بيند مأمنى

چون ز گورستان پيمبر باز گشت * سوى صديقه شد و هم راز گشت

چشم صديقه چو بر رويش فتاد * پيش آمد دست بر وى مىنهاد

بر عمامه و روى او و موى او * بر گريبان و بر و بازوى او

گفت پيغمبر چه مىجويى شتاب * گفت باران آمد امروز از سحاب

جامه‌هايت مىبجويم از طلب * تر نمىبينم ز باران اى عجب