مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٩٥

[ انسان كامل ، برتر از فرشتگان ]

پرسيدن آن وارد از حرم شيخ كه شيخ كجاست كجا جويم و جواب نافرجام گفتن حرم

پرسيدن آن وارد از حرم شيخ كه شيخ كجاست كجا جويم و جواب نافرجام گفتن حرم

اشكش از ديده بجست و گفت او * با همه آن شاه شيرين نام كو

گفت آن سالوس زراق تهى * دام گولان و كمند گمرهى

صد هزاران خام ريشان همچو تو * اوفتاده از وى اندر صد عتو

گر نبينيش و سلامت وا روى * خير تو باشد نگردى زو غوى

لاف‌كيشى كاسه ليسى طبل‌خوار * بانگ طبلش رفته اطراف ديار

سبطىاند اين قوم و گوساله پرست * در چنين گاوى چه مىمالند دست

جيفه الليل است و بطال النهار * هر كه او شد غره‌ى اين طبل‌خوار

هشته‌اند اين قوم صد علم و كمال * مكر و تزويرى گرفته كينست حال

آل موسى كو دريغا تا كنون * عابدان عجل را ريزند خون

شرع و تقوى را فگنده سوى پشت * كو عمر كو امر معروفى درشت

كاين اباحت زين جماعت فاش شد * رخصت هر مفسد قلاش شد

كو ره پيغمبر و اصحاب او * كو نماز و سبحه و آداب او

جواب گفتن مريد و زجر كردن مريد آن طعانه را از كفر و بىهوده گفتن

جواب گفتن مريد و زجر كردن مريد آن طعانه را از كفر و بىهوده گفتن

بانگ زد بر وى جوان و گفت بس * روز روشن از كجا آمد عسس

نور مردان مشرق و مغرب گرفت * آسمانها سجده كردند از شگفت

آفتاب حق بر آمد از حمل * زير چادر رفت خورشيد از خجل

ترهات چون تو ابليسى مرا * كى بگرداند ز خاك اين سرا

من به بادى نامدم همچون سحاب * تا به گردى باز گردم زين جناب

عجل با آن نور شد قبله‌ى كرم * قبله بىآن نور شد كفر و صنم

هست اباحت كز هوا آمد ضلال * هست اباحت كز خدا آمد كمال

كفر ايمان گشت و ديو اسلام يافت * آن طرف كآن نور بىاندازه تافت

[ انسان كامل ، برتر از فرشتگان ]

[ انسان كامل ، برتر از فرشتگان ]