مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٩

[ حكايت در اينكه گنج حقيقت ، درون خود ماست ]

هست دنيا قهر خانه‌ى كردگار * قهر بين چون قهر كردى اختيار

استخوان و موى مقهوران نگر * تيغ قهر افكنده اندر بحر و بر

پر و پاى مرغ بين بر گرد دام * شرح قهر حق كننده بىكلام

مرد او بر جاى خر پشته نشاند * وان كه كهنه گشت هم پشته نماند

[ كند همجنس با همجنس پرواز ]

[ كند همجنس با همجنس پرواز ]

هر كسى را جفت كرده عدل حق * پيل را با پيل و بق را جنس بق

[ دو تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

[ دو تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

مونس احمد به مجلس چار يار * مونس بو جهل عتبه و ذو الخمار

كعبه‌ى جبريل و جانها سدره‌اى * قبله‌ى عبد البطون شد سفره‌اى

[ مطلوب هر كس در خور اوست ]

[ مطلوب هر كس در خور اوست ]

قبله‌ى عارف بود نور وصال * قبله‌ى عقل مفلسف شد خيال

قبله‌ى زاهد بود يزدان بر * قبله‌ى مطمع بود هميان زر

قبله‌ى معنىوران صبر و درنگ * قبله‌ى صورت پرستان نقش سنگ

قبله‌ى باطن نشينان ذو المنن * قبله‌ى ظاهر پرستان روى زن

همچنين بر مىشمر تازه و كهن * ور ملولى رو تو كار خويش كن

رزق ما در كاس زرين شد عقار * و آن سگان را آب تتماج و تغار

لايق آن كه به دو خو داده‌ايم * در خور آن رزق بفرستاده‌ايم

خوى آن را عاشق نان كرده‌ايم * خوى اين را مست جانان كرده‌ايم

[ چرا از جواب عملت گريزانى ؟ ! ]

[ چرا از جواب عملت گريزانى ؟ ! ]

چون به خوى خود خوشى و خرمى * پس چه از در خورد خويت مىرمى

مادگى خوش آمدت چادر بگير * رستمى خوش آمدت خنجر بگير

اين سخن پايان ندارد و آن فقير * گشته است از زخم درويشى عقير

قصه‌ى آن گنج نامه كه پهلوى قبه‌اى روى به قبله كن و تير در كمان نه و بينداز ، آن جا كه افتد گنج است

قصه‌ى آن گنج نامه كه پهلوى قبه‌اى روى به قبله كن و تير در كمان نه و بينداز ، آن جا كه افتد گنج است

[ حكايت در اينكه گنج حقيقت ، درون خود ماست ]

[ حكايت در اينكه گنج حقيقت ، درون خود ماست ]

ديد در خواب او شبى و خواب كو * واقعه‌ى بىخواب صوفى راست خو

هاتفى گفتش كه اى ديده تعب * رقعه‌اى در مشق وراقان طلب

خفيه ز آن وراق كت همسايه است * سوى كاغذ پاره‌هاش آور تو دست

رقعه‌اى شكلش چنين رنگش چنين * پس بخوان آن را به خلوت اى حزين

چون بدزدى آن ز وراق اى پسر * پس برون رو ز انبهى و شور و شر

تو بخوان آن را به خود در خلوتى * هين مجو در خواندن آن شوكتى

ور شود آن فاش هم غمگين مشو * كه نيابد غير تو ز آن نيم جو

ور كشد آن دير هان زنهار تو * ورد خود كن دم به دم لا تَقْنَطُوا

اين بگفت و دست خود آن مژده‌ور * بر دل او زد كه رو زحمت ببر

چون به خويش آمد ز غيبت آن جوان * مىنگنجيد از فرح اندر جهان