مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٥

[ اعضا و جوارح ما نماد الطاف ربانى است ]

آن مليحان كه طبيبان دلند * سوى رنجوران به پرسش مايل‌اند

ور حذر از ننگ و از نامى كنند * چاره‌اى سازند و پيغامى كنند

ور نه در دلشان بود آن مفتكر * نيست معشوقى ز عاشق بىخبر

[ در نقد پيران ناآزموده ]

[ در نقد پيران ناآزموده ]

اى تو جوياى نوادر داستان * هم فسانه‌ى عشق بازان را بخوان

بس بجوشيدى در اين عهد مديد * ترك جوشى هم نگشتى اى قديد

ديده‌اى عمرى تو داد و داورى * وانگه ار ناديدگان ناشىترى

هر كه شاگرديش كرد استاد شد * تو سپستر رفته‌اى اى كور لد

خود نبود از والدينت اختيار * هم نبودت عبرت از ليل و نهار

مثل

مثل

[ در اينكه تا پختگى عقلى حاصل نشود ، پيرى تقويمى فايده ندارد ]

[ در اينكه تا پختگى عقلى حاصل نشود ، پيرى تقويمى فايده ندارد ]

عارفى پرسيد از آن پير كشيش * كه تويى خواجه مسن‌تر يا كه ريش

گفت نه من پيش از او زاييده‌ام * بىز ريشى بىجهان را ديده‌ام

گفت ريشت شد سپيد از حال گشت * خوى زشت تو نگرديده‌ست وشت

او پس از تو زاد و از تو بگذريد * تو چنين خشكى ز سوداى ثريد

تو بر آن رنگى كه اول زاده‌اى * يك قدم ز آن پيشتر ننهاده‌اى

همچنان دوغى ترش در معدنى * خود نكردى زو مخلص روغنى

هم خميرى خمره‌ى طينه درى * گر چه عمرى در تنور آذرى

چون حشيشى پا به گل بر پشته‌اى * گر چه از باد هوس سر گشته‌اى

[ هواپرستان در دايره‌اى بسته بسر برند ]

[ هواپرستان در دايره‌اى بسته بسر برند ]

همچو قوم موسى اندر حر تيه * مانده‌اى بر جاى چل سال اى سفيه

مىروى هر روز تا شب هروله * خويش مىبينى در اول مرحله

نگذرى زين بعد سيصد ساله تو * تا كه دارى عشق آن گوساله تو

تا خيال عجل از جانشان نرفت * بد بر ايشان تيه چون گرداب تفت

غير اين عجلى كز او يابيده‌اى * بىنهايت لطف و نعمت ديده‌اى

گاو طبعى ز آن نكوييهاى زفت * از دلت در عشق اين گوساله رفت

بارى اكنون تو ز هر جزوت بپرس * صد زبان دارند اين اجزاى خرس

ذكر نعمتهاى رزاق جهان * كه نهان شد آن در اوراق زمان

[ ضرورت خودكاوى ]

[ ضرورت خودكاوى ]

روز و شب افسانه جويانى تو چست * جزو جزو تو فسانه گوى تست

[ اعضا و جوارح ما نماد الطاف ربانى است ]

[ اعضا و جوارح ما نماد الطاف ربانى است ]

جزو جزوت تا برسته‌ست از عدم * چند شادى ديده‌اند و چند غم

ز انكه بىلذت نرويد هيچ جزو * بلكه لاغر گردد از هر پيچ جزو

جزو ماند و آن خوشى از ياد رفت * بل نرفت آن خفيه شد از پنج و هفت