مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٢
[ دنيا ، عمر آدميان را هدر مىدهد ]
پس سوم بار از قبا دزديد شاخ * كه ز خندهش يافت ميدان فراخ
چون چهارم بار آن ترك خطا * لاغ از آن استا همىكرد اقتضا
رحم آمد بر وى آن استاد را * كرد در باقى فن و بىداد را
گفت مولع گشت اين مفتون در اين * بىخبر كاين چه خسار است و غبين
بوسه افشان كرد بر استاد او * كه به من بهر خدا افسانه گو
[ استنتاج از حكايت خياط : عمر خود را تلف مكن ]
[ استنتاج از حكايت خياط : عمر خود را تلف مكن ]
اى فسانه گشته و محو از وجود * چند افسانه بخواهى آزمود
خندمينتر از تو هيچ افسانه نيست * بر لب گور خراب خويش ايست
اى فرو رفته به گور جهل و شك * چند جويى لاغ و دستان فلك
تا به كى نوشى تو عشوهى اين جهان * كه نه عقلت ماند بر قانون نه جان
[ مواظب بازىهاى روزگار باش ]
[ مواظب بازىهاى روزگار باش ]
لاغ اين چرخ نديم كرد و مرد * آب روى صد هزاران چون تو برد
مىدرد مىدوزد اين درزى عام * جامهى صد سالگان طفل خام
لاغ او گر باغها را داد داد * چون دى آمد داده را بر باد داد
پيره طفلان شسته پيشش بهر كد * تا به سعد و نحس او لاغى كند
گفتن درزى ترك را هى خاموش كه اگر مضاحك دگر گويم قبات تنگ آيد
گفتن درزى ترك را هى خاموش كه اگر مضاحك دگر گويم قبات تنگ آيد
گفت درزىاى طواشى بر گذر * واى بر تو گر كنم لاغى دگر
پس قبايت تنگ آيد باز پس * اين كند با خويشتن خود هيچ كس
خندهى چه رمزى ار دانستيى * تو بجاى خنده خون بگرستيى
بيان آن كه بىكاران و افسانه جويان مثل آن تركاند و عالم غرار غدار همچو آن درزى و شهوات و زنان مضاحك گفتن اين دنياست و عمر همچو آن اطلس پيش اين درزى جهت قباى بقا و لباس تقوى ساختن
بيان آن كه بىكاران و افسانه جويان مثل آن تركاند و عالم غرار غدار همچو آن درزى و شهوات و زنان مضاحك گفتن اين دنياست و عمر همچو آن اطلس پيش اين درزى جهت قباى بقا و لباس تقوى ساختن
[ دنيا ، عمر آدميان را هدر مىدهد ]
[ دنيا ، عمر آدميان را هدر مىدهد ]
اطلس عمرت به مقراض شهور * برده پاره پاره خياط غرور
تو تمنا مىبرى كاختر مدام * لاغ كردى سعد بودى بر دوام
سخت مىتولى ز تربيعات او * و ز دلال و كينه و آفات او