مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨١

مضاحك گفتن درزى و ترك را از قوت خنده بسته شدن دو چشم تنگ او و فرصت يافتن درزى

گرم‌تر شد ترك و بست آن جا گرو * كه نيارد برد نى كهنه نه نو

مطمعانش گرم‌تر كردند زود * او گرو بست و رهان را بر گشود

كه گرو اين مركب تازى من * بدهم ار دزدد قماشم او به فن

ور نتاند برد اسبى از شما * واستانم بهر رهن مبتدا

ترك را آن شب نبرد از غصه خواب * با خيال دزد مىكرد او حراب

بامدادان اطلسى زد در بغل * شد به بازار و دكان آن دغل

پس سلامش كرد گرم و اوستاد * جست از جا لب به ترحيبش گشاد

گرم پرسيدش ز حد ترك بيش * تا فگند اندر دل او مهر خويش

چون بديد از وى نواى بلبلى * پيشش افكند اطلس استنبلى

كه ببر اين را قباى روز جنگ * زير نافم واسع و بالاش تنگ

تنگ بالا بهر جسم آراى را * زير واسع تا نگيرد پاى را

گفت صد خدمت كنم اى ذو و داد * در قبولش دست بر ديده نهاد

پس بپيمود و بديد او روى كار * بعد از آن بگشاد لب را در فشار

از حكايتهاى ميران دگر * و ز كرمها و عطاى آن نفر

و ز بخيلان و ز تحشيراتشان * از براى خنده هم داد او نشان

همچو آتش كرد مقراضى برون * مىبريد و لب پر افسانه و فسون

مضاحك گفتن درزى و ترك را از قوت خنده بسته شدن دو چشم تنگ او و فرصت يافتن درزى

مضاحك گفتن درزى و ترك را از قوت خنده بسته شدن دو چشم تنگ او و فرصت يافتن درزى

ترك خنديدن گرفت از داستان * چشم تنگش گشت بسته آن زمان

پاره‌اى دزديد و كردش زير ران * از جز حق از همه احيا نهان

حق همىديد آن ولى ستار خوست * ليك چون از حد برى غماز اوست

ترك را از لذت افسانه‌اش * رفت از دل دعوى پيشانه‌اش

اطلس چه دعوى چه رهن چى * ترك سر مست است در لاغ اچى

لابه كردش ترك كز بهر خدا * لاغ مىگو كه مرا شد مغتذا

گفت لاغى خندمينى آن دغا * كه فتاد از قهقهه او بر قفا

پاره‌اى اطلس سبك بر نيفه زد * ترك غافل خوش مضاحك مىمزد

همچنين بار سوم ترك خطا * گفت لاغى گوى از بهر خدا

گفت لاغى خندمين‌تر ز آن دو بار * كرد او اين ترك را كلى شكار

چشم بسته عقل جسته مولهه * مست ترك مدعى از قهقهه