مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨٠

دعوىكردن ترك و گرو بستن او كه درزى از من چيزى نتواند بردن

قال النَّبىّ عليه السلام ان اللَّه يلقن الحكمة على لسان الواعظين به قدر همم المستمعين

قال النَّبىّ عليه السلام ان اللَّه يلقن الحكمة على لسان الواعظين به قدر همم المستمعين

[ مستمع ، صاحب سخن را بر سر كار آورد ]

[ مستمع ، صاحب سخن را بر سر كار آورد ]

جذب سمع است ار كسى را خوش لبى است * گرمى و جد معلم از صبى است

[ چند تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

[ چند تمثيل در تبيين بيت پيشين ]

چنگيى را كاو نوازد بيست و چار * چون نيابد گوش گردد چنگ بار

نه حراره يادش آيد نه غزل * نه ده انگشتش بجنبد در عمل

گر نبودى گوشهاى غيب گير * وحى نآوردى ز گردون يك بشير

ور نبودى ديده‌هاى صنع بين * نه فلك گشتى نه خنديدى زمين

آن دم لولاك اين باشد كه كار * از براى چشم تيز است و نظار

عامه را از عشق هم خوابه و طبق * كى بود پرواى عشق صنع حق

آب تتماجى نريزى در تغار * تا سگى چندى نباشد طعمه خوار

رو سگ كهف خداونديش باش * تا رهاند زين تغارت اصطفاش

[ ادامهء حكايت خياط طرّار و ترك ختا ]

[ ادامهء حكايت خياط طرّار و ترك ختا ]

چون كه دزديهاى بىرحمانه گفت * كه كنند آن در زيان اندر نهفت

اندر آن هنگامه تركى از خطا * سخت طيره شد ز كشف آن غطا

شب چو روز رستخيز آن رازها * كشف مىكرد از پى اهل نهى

هر كجا آيى تو در جنگى فراز * بينى آن جا دو عدو در كشف راز

آن زمان را محشر مذكور دان * و آن گلوى رازگو را صور دان

كه خدا اسباب خشمى ساخته است * و آن فضايح را به كوى انداخته است

بس كه غدر درزيان را ذكر كرد * حيف آمد ترك را و خشم و درد

گفت اى قصاص در شهر شما * كيست استاتر در اين مكر و دغا

دعوىكردن ترك و گرو بستن او كه درزى از من چيزى نتواند بردن

دعوىكردن ترك و گرو بستن او كه درزى از من چيزى نتواند بردن

گفت خياطى است نامش پور شش * اندرين چستى و دزدى خلق كش

گفت من ضامن كه با صد اضطراب * او نيارد برد پيشم رشته تاب

پس بگفتندش كه از تو چيست تر * مات او گشتند در دعوى مپر

رو به عقل خود چنين غره مباش * كه شوى ياوه تو در تزويرهاش