مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

[ تمثيل براى بيت پيشين ]

نشنود نغمه‌ى پرى را آدمى * كاو بود ز اسرار پريان اعجمى

گر چه هم نغمه‌ى پرى زين عالم است * نغمه‌ى دل برتر از هر دو دم است

كه پرى و آدمى زندانىاند * هر دو در زندان اين نادانىاند

معشر الجن سوره‌ى رحمان بخوان * تستطيعوا تنفذوا را باز دان

نغمه‌هاى اندرون اوليا * اولا گويد كه اى اجزاى لا

هين ز لاى نفى سرها بر زنيد * اين خيال و وهم يك سو افكنيد

اى همه پوسيده در كون و فساد * جان باقيتان نروييد و نزاد

گر بگويم شمه‌اى ز آن نغمه‌ها * جانها سر بر زنند از دخمه‌ها

گوش را نزديك كن كان دور نيست * ليك نقل آن به تو دستور نيست

هين كه اسرافيل وقت‌اند اوليا * مرده را ز يشان حيات است و حيا

جان هر يك مرده‌اى از گور تن * بر جهد ز آوازشان اندر كفن

گويد اين آواز ز آوازها جداست * زنده كردن كار آواز خداست

ما بمرديم و به كلى كاستيم * بانگ حق آمد همه برخاستيم

بانگ حق اندر حجاب و بىحجاب * آن دهد كو داد مريم را ز جيب

اى فناتان نيست كرده زير پوست * باز گرديد از عدم ز آواز دوست

مطلق آن آواز خود از شه بود * گر چه از حلقوم عبد الله بود

گفته او را من زبان و چشم تو * من حواس و من رضا و خشم تو

رو كه بىيسمع و بىيبصر تويى * سر تويى چه جاى صاحب سر تويى

چون شدى من كان لله از وله * من ترا باشم كه كان اللَّه له

گه تويى گويم ترا گاهى منم * هر چه گويم آفتاب روشنم

هر كجا تابم ز مشكات دمى * حل شد آن جا مشكلات عالمى

ظلمتى را كافتابش بر نداشت * از دم ما گردد آن ظلمت چو چاشت

آدمى را او به خويش اسما نمود * ديگران را ز آدم اسما مىگشود

خواه ز آدم گير نورش خواه از او * خواه از خم گير مىخواه از كدو

كاين كدو با خنب پيوسته ست سخت * نى چو تو شاد آن كدوى نيك بخت

گفت طوبى من رآني مصطفا * و الذي يبصر لمن وجهي رأى

چون چراغى نور شمعى را كشيد * هر كه ديد آن را يقين آن شمع ديد

همچنين تا صد چراغ ار نقل شد * ديدن آخر لقاى اصل شد

خواه از نور پسين بستان تو آن * هيچ فرقى نيست خواه از شمع‌دان

خواه بين نور از چراغ آخرين * خواه بين نورش ز شمع غابرين